Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Ο Ιησούς, μου έδωσε έναν Χρυσό Κανόνα.

Πντα ον σα ν θλητε να ποισιν μν ο νθρωποι, οτω κα μες ποιετε ατος· οτος γρ στιν νμος κα ο προφται.
Αυτός είναι ένας χρυσός κανόνας, ο οποίος μας διδάσκει ότι όπως θέλουμε να μας φέρονται να φερόμαστε. Γιατί αυτός είναι ο Νόμος και αυτό λένε και οι προφήτες.


Τι θα πει όμως αυτό ? Και πως τελικά φτάνουμε να λαμβάνουμε άλλα από αυτά που ποιούμε- κάνουμε- πράττουμε  ?
Όλο αυτό το χρυσό μονοπάτι της ισορροπίας, είναι η ισορροπία του Σύμπαντος και του Θεού.
Δίνω, ότι θέλω να πάρω. Κι όμως αν θα το δούμε όλο αυτό πραγματικά και μέσα από τις πραγματικές του διαστάσεις. Θα παρατηρήσουμε πολύ καλά ότι δεν το κάνουμε. Κι αν το κάνουμε, δηλαδή αν φερόμαστε καλά, αυτό έχει σκοπιμότητα και όχι απλότητα.
Εκεί είναι η βασική διαφορά. Να δώσω, να κάνω, να πω, όλα όσα έρχονται από την καρδιά μου, από την απλότητά μου, από την αγνότητά μου και όχι από το μυαλό μου. Γιατί το μυαλό μου μπορεί να επενδύει αλήθεια, στον έναν άνθρωπο και ψέμα στον άλλον. Έτσι θα μου επιστρέψουν χιαστή. Δηλαδή σε αυτόν που είπα αλήθεια, θα μου επιστρέψει ψέμα, αφού στον άλλον έδωσα ψέμα. Γιατί το ενδεχόμενο και η αλήθεια να είναι ψέμα είναι πολύ πιθανό. Η αλήθεια δηλαδή να είναι μία «κατασκευή» του μυαλού μου για να μπορέσω να εκμαιεύσω καλοσύνη. 

Πάντα σε εμάς επιστρέφει ακριβώς ότι δώσαμε, ακριβώς ότι επενδύσαμε.
Ψεύτικο ενδιαφέρον δώσαμε ? Ψεύτικο ενδιαφέρον θα μας επιστρέψει και η ζωή.
Κάναμε τους καλούς για να πάρουμε καλό και όχι μέσα από την καρδιά μας? Αυτό θα μας επιστρέψει.
Από αυτόν τον Χρυσό Κανόνα που μας έδωσε ο Κύριος έχουμε και τον επιπλέον δρόμο εμείς από παροιμία που λέει «Κάνε το καλό και ριχτ’ το στο γιαλό».
Δηλαδή όταν δώσεις από την καρδιά σου, να το ξεχάσεις.
Όπως και το να μην ξέρει η δεξιά σου τι ποιεί η αριστερά σου.
Να δίνουμε λοιπόν από την καρδιά μας, για την καρδιά μας χωρίς να μετράμε, χωρίς να αναζητάμε, χωρίς να ορίζουμε και να ζυγίζουμε.
Τότε αυτή η απλότητα, αγνότητα, ταπεινότητα της καρδιάς αμοίβεται πάντα με τα καλύτερα.
Τα οποία καλύτερα αυτή η καρδιά τα αναγνωρίζει με την ίδια αγάπη χωρίς να τα θεωρεί μικρά ή μεγάλα. Γιατί αυτή η καρδιά έχει μέσα της την ευγνωμοσύνη.
Ανοίγουμε την καρδιά μας, λοιπόν και όχι το μυαλό μας, σε όλα όσα δίνουμε και επενδύουμε. 

Καλό είναι να θυμάμαι. Πώς αν έχω έναν κήπο και φυτέψω εκεί λουλούδια, δέντρα και λαχανικά. Το καθένα από αυτά για να φτάσει να μου δώσει θέλει τον ανάλογο χρόνο. Δηλαδή δεν θα αναπτυχθούν ταυτόχρονα όλα μαζί.
Έτσι κάθε «λιθαράκι» αγάπης που δίνουμε από την καρδιά μας, χωρίς φυσικά να το βάλουμε σε ζυγαριά, εκείνο θα ανθίσει όταν είναι η ώρα του και θα μας γεμίσει με τις ευλογίες του.
Αν το βάλουμε σε ζυγαριά μηδενίζει και είναι σαν να μη κάναμε τίποτε. Γιατί ? Μα γιατί μπορεί να δώσαμε από την καρδιά, αλλά το μυαλό μας μετατράπηκε σε «εργοδότη» και άρχισε να αξιολογεί τι δώσαμε και αν πήραμε τα ανάλογα.
Αν στη ζωή μας αυτά που λαμβάνουμε για να απολαμβάνουμε δεν είναι αυτά που θα θέλαμε, ας αναζητήσουμε πόσο ποιούμε για να ποιούμε και πόσο ποιούμε για να ζυγίζουμε. Αν ζυγίζουμε καλό είναι να καταλάβουμε ότι οι πληροφορίες αυτές έχουν μεταφερθεί στο μυαλό. Και το μυαλό έχει αρχίσει τους υπολογισμούς. Μόνο που όταν μεταφέρεται στο μυαλό μας η δοτικότητα μας, τότε αυτόματα μηδενίζει. Και ίσως από το πολύ μηδενίζω, να έχουμε περάσει στο μείον. 

Έτσι νομίζουμε ότι το περιβάλλον μας και κάποιοι άνθρωποι μας είναι τοξικοί, αρνητικοί. Κι όμως δεν είναι εκείνοι. Εκείνοι απλώς μας εμφανίζουν το μέγεθος των υπολογισμών μας. Όσο πιο πολύ υπολογίζουμε εμείς, τόσο πιο σκληρό γίνεται το περιβάλλον μας. Και έτσι στον δικό μας κήπο μπορεί να φυτέψαμε, αλλά πριν ακόμη εκδηλωθούν τα φυτά μας, εμείς αρχίσαμε να τα κόβουμε.
Επέλεξε λοιπόν να μετατρέψεις τον κήπο σου σε κήπο της Εδέμ και άφησε κάθε σου σπόρο στα χέρια της Αγάπης, με απλότητα και ταπεινότητα. Και με υπομονή σε λίγο καιρό θα έχεις τον Παράδεισο στην καρδιά σου και φυσικά σε όλο σου το περιβάλλον.

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα