Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Ψυχρότητα & ξηρότητα, ο θάνατος της ψυχής.

Η ψυχρότητα και η ξηρότητα της καρδιάς μας είναι δύο δρόμοι που οδηγούν την ψυχή στον θάνατό της. Με αποτέλεσμα η ζωή του ανθρώπου να γίνεται ένα μαρτύριο. Το μυαλό μας είναι η αιτία που βιώνει η καρδιά αυτούς τους δύο δρόμους. Η αλαζονεία αλλά και η υπερηφάνεια είναι ο τρόπος που λειτουργεί το μυαλό και έτσι η καρδιά αποκτά τον πάγο και την ξηρότητα.


Ο πάγος αυτός τυλίγει την καρδιά σταδιακά, μέσα από τους δρόμους του ανταγωνισμού. Η καρδιά όταν γεμίζει με πάγο ύστερα από κάποια χρόνια ή καταστάσεις αποκτά ρωγμές. Ρωγμές εσωτερικές από συμπεριφορές, όπου ο ίδιος ο άνθρωπος δεν τις αντιλαμβάνεται, γιατί έρχονται μέσα από το υποσυνείδητό του. Είναι η «φυσική» κατάληξη από το πάγωμα, αλλά και την ξηρότητα. Γιατί όταν ένα μας όργανο, όπως η καρδιά αποκτήσει πάγο, ύστερα ξηραίνεται. Και η ξηρότητα οδηγεί στην αυστηρότητα. Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν με τον χαρακτήρα του, ο οποίος μοιάζει σαν ασπίδα προστασίας, τον κατευθύνει να βάζει το κάθε τι σε μία ζυγαριά. Είτε καλό, είτε κακό θα του συμβεί στη ζωή του, αυτός ο άνθρωπος πάντα θα το ζυγίζει για να αναζητά το μέγεθος της απολαβής του. Αξιολογεί όλα όσα του συμβαίνουν τόσο μέσα του, αλλά και γύρω του. Και πάντα νιώθει ή πιστεύει ότι το περιβάλλον του δεν τον αναγνωρίζει. 

Πώς αναγνωρίζουμε όμως την παγωμένη καρδιά ή την ξηρότητα? Φαίνονται ? Εύκολα ? Μήπως ένας άνθρωπος που έχει παγωμένη καρδιά δεν το αντιλαμβάνεται ? Μήπως αναζητά τρόπους για να ζεστάνει την καρδιά του, οι οποίοι τον οδηγούν κάθε φορά σε ραγίσματα?
Ποιος είναι ο οδηγός για να καταλάβουμε σε τι σημείο έχει παγώσει η καρδιά μας ?
Οι αισθήσεις μας είναι ο οδηγός μας. Ένας άνθρωπος με ζεστή καρδιά έχει και τις 5 αισθήσεις του ενεργοποιημένες απόλυτα από την εσωτερική του φωνή. Η αίσθηση της γεύσης είναι αυτή που μας δείχνει το σημείο του πάγου. Δηλαδή αν ένας άνθρωπος αναζητά στη γεύση ανακούφιση, η καρδιά του έχει παγώσει σε σημεία από διάφορα γεγονότα που έγιναν στη ζωή του. Ο πάγος κάθε φορά που «ξεσπά» στο φαγητό, ανεβαίνει και ανεβαίνει και καλύπτει ολοένα και περισσότερο την καρδιά του. Η ακοή πάλι μπορεί να μας δείξει τον πάγο. Όταν αναζητάμε να λάβουμε καλό λόγο. Γιατί ο καλός λόγος πιστεύουμε ότι θα ζεστάνει την καρδιά μας. Και παρόλο που τον έχουμε ανάγκη τον καλό λόγο, όταν μας τον δώσουν δεν τον δεχτούμε απόλυτα. Ο πάγος στην καρδιά μας, έχει καταφέρει να παγώσει- νεκρώσει σημεία αγάπης. Με αποτέλεσμα να δημιουργεί υποδομή για την χαμηλή αυτοεκτίμηση. Οπότε θα δεις ανθρώπους που τους λέμε καλό λόγο και δεν τον δέχονται. Ως προς την αίσθηση της αφής, είναι αυτή που οδηγεί τον άνθρωπο με την παγωμένη καρδιά, να αναζητά την θερμότητα της μέσα από τον υλικό φορέα. Να έχει ανάγκη να καλύπτει την ζέστη του αγοράζοντας πάντα καινούργια πράγματα είτε για να τα φορά, είτε για να τα έχει σπίτι του. 

Όταν όμως αυτή η παγωμένη καρδιά δεν μπορεί να καλύψει τις αισθήσεις της με τους παραπάνω τρόπους, τότε αρχίζει να χάνει τελείως τον δρόμο, ξηραίνεται και αρχίζει τα ξεσπάσματα. Κυρίως θυμού. Όπου αν δεν μπορεί να τον εκδηλώσει τον θυμό τον μετατρέπει σε εθισμούς. Εθισμοί είναι για παράδειγμα το ποτό, αλλά εθιστική κατάσταση είναι και μορφή της κατάθλιψης. Εθισμός = «μεθυσμένος» που ως ένα σημείο το μεθύσι προκαλεί αναθέρμανση στο σώμα, έστω και για μερικά λεπτά.
Ξηρότητα και ψυχρότητα λοιπόν βιώνει η καρδιά του ανθρώπου και οδηγεί την ψυχή να νεκρώνει. Αυτός ο δρόμος οδηγεί να βιώνουμε καταστάσεις πόνου, απόρριψης και απώλειας.
Πώς μπορούμε να ζεστάνουμε την καρδιά μας ? Πόσο σίγουρο είναι ότι η καρδιά μας είναι στον πάγο ?
Το πόσο σίγουρο είναι ότι η καρδιά μας στον πάγο, μόνο ο καθένας μας ατομικά μέσα από τον αυτογνωστικό δρόμο μπορεί να τον ανακαλύψει.
Πώς θερμαίνεται η καρδιά μας ? Πόσο απλό είναι ?

Η καρδιά λοιπόν θερμαίνεται με τα βήματα της αυτογνωσίας. Δηλαδή να γνωρίσουμε όλο τον συναισθηματικό μας κόσμο και τον κόσμο των σκέψεων. Για πόσο καιρό θα αναρωτηθεί κάποιος? Μα για πάντα θα απαντήσω εγώ, όσο ζούμε κι αναπνέουμε μαθαίνουμε μέσα από μας για μας. Και λέει ένας σοφός, πως επειδή ο χρόνος της ζωής μας είναι λίγος, δεν υπάρχει χρόνος να ασχολούμαστε με τους άλλους, αλλά οριακά μας φτάνει μόνο για μας. Στη συνέχεια η καρδιά αναθερμαίνεται με πράξεις αγάπης και ενότητας. Και ύστερα μπορούμε να μπούμε στον δρόμο του Θεού και της αληθινής αναθέρμανσης της καρδιάς. Που όταν ένας άνθρωπος περπατήσει και τα 3 αυτά μονοπάτια τότε η καρδιά του γίνεται ένας πυρσός και μεταφέρει μηνύματα υγείας στο σώμα.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα