Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Οι ζωτικές ενέργειες της ψυχής.

H χαρά και η ευτυχία δεν είναι συναισθήματα.... αλλά ενέργειες.... δονήσεις της ψυχής.... τα οποία από την ώρα που θα ενεργοποιηθούν δεν βάλλονται..... ούτε καταβάλλονται από τίποτε το γήινο, φθαρτό και ουτοπικό.


Εμείς κάθε τι το εσωτερικό φτάσαμε να το μετατρέψουμε σε συναίσθημα, αφού το συνδυάσαμε με τις σκέψεις μας, αλλά και τις αισθήσεις μας. Με αποτέλεσμα η χαρά και η ευτυχία να βρίσκονται πάντα πάνω σε μία τραμπάλα. Και έτσι πότε έχουμε χαρά και πότε όχι. Πότε έχουμε ευτυχία και πότε όχι.
Η χαρά και η ευτυχία ως συναίσθημα έχουν «πρώτο βαθμό συγγένειας» με την λύπη. Ενώ η εσωτερική ψυχική χαρά και ευτυχία δεν έχουν στην άλλη πλευρά τη λύπη, γιατί πολύ απλά αυτά είναι Δώρα, Χαρίσματα που τα δίνει το Άγιο Πνεύμα και ο Θεός.
Αν παρατηρήσουμε θα δούμε ότι για να έχουμε χαρά και ευτυχία ως συναίσθημα στη ζωή μας, εξαρτάται πάντα από όλους τους εξωτερικούς παράγοντες. Βασιζόμαστε στα αποκτήματα, αλλά και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Όταν όλα είναι όπως τα θέλουμε τότε νιώθουμε χαρά και ευτυχία. Πόσο όμως αυτά τα δύο συναισθήματα είναι σε κίνδυνο ? Πόσο πολύ τρέμουμε μη χάσουμε είτε απόκτημά μας, είτε αν χαλάσει η σχέση μας με κάποιον δικό μας άνθρωπο ? Πόσο τελικά η χαρά, αλλά και η ευτυχία, μας προκαλεί στην ουσία τρόμο, μη χάσουμε όλα όσα με τόσο κόπο αποκτήσαμε. 

Είτε αυτό είναι ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, είτε μία σχέση μας ? Πόσο η χαρά και η ευτυχία συνοδεύεται λοιπόν από τον τρόμο ? Πόση ηρεμία μπορεί να έχουμε μέσα σε ένα τέτοιο εσωτερικό περιβάλλον ? Καθόλου θα έλεγα εγώ. Κάθε ένας από εμάς δημιουργεί στη ζωή του διάφορα, τα οποία αυτόματα τον ορίζουν και αυτά του καθορίζουν το μέγεθος της χαράς αλλά και της ευτυχίας. Όπου ακριβώς δίπλα τους πάντα καραδοκεί η δυστυχία, ο πόνος και η απώλεια. Η οποία απώλεια μπορεί να έρθει μέσα από μία φυσική φθορά για τα αποκτήματά μας και ένας χωρισμός από έναν άνθρωπό μας μπορεί να έρθει από φυσικά αίτια. Έτσι ένας άνθρωπος όσα περισσότερα αποκτήματα έχει τόσο περισσότερο φόβο- τρόμο έχει στη ζωή του. Ανέμελο δεν τον λες. Αλλά είναι γεμάτος από άγχος για να συντηρήσει και να διατηρήσει όσο το δυνατόν στο ακέραιο τα αποκτήματά του. Αν θα ήταν δυνατόν να «παγώσουμε» τον χρόνο ή να κλείσουμε όλα μας τα αποκτήματα σε μία γυάλα για να μη φθείρονται ή για να μη τα χάνουμε. 
Δηλαδή όλο αυτό το σενάριο παραπάνω μόνο ελευθερία δεν το λες, αλλά μία σκλαβιά ευτυχίας και χαράς.
Ποια είναι η εσωτερική χαρά και η εσωτερική ευτυχία όμως ? Πώς μπορούμε να τα συναντήσουμε αυτά ? Αυτά είναι δύο «όπλα» της ψυχής. Τα οποία τα έχουμε όλοι μας. Καθώς όλοι μας περάσαμε από την παιδική μας ηλικία που μας συνόδευε το αμέριμνο, το ήρεμο και το χαρούμενο εσωτερικό τέμπο της καρδιάς, της αγνότητας και της αγάπης. Αυτά λοιπόν όλοι οι άνθρωποι τα έχουν.  

Η χαρά είναι η εσωτερική ισορροπία του ανθρώπου που έχει κοιτάξει βαθιά μέσα στην ψυχή του, έχει επιδιώξει να συναντήσει τον Θεό και την Πνευματική κλίμακα. Όταν αυτή η χαρά τον γεμίσει, τότε ο άνθρωπος μετατρέπεται από σκλάβο του πριν σε ένα ελεύθερο ον πάνω στη γη, όπου δεν τον καθορίζει τίποτε για να έχει χαρά. Έχει χαρά για κάθε τι χωρίς να το αξιολογεί, να το κρίνει και να το κατατάσσει. Έχει φύγει πια από το ζυγό σωστό/ λάθος. Είναι μέσα στον δρόμο της Αγάπης του Θεού και μέσα από Εκείνο αντλεί χαρά ανεξάντλητη. Το ίδιο και με την ευτυχία.
Ποιος είναι ο τρόπος να τα αποκτήσουμε αυτά ? Ο ένας δρόμος είναι η αυτογνωσία, όπου θα μας βοηθήσει να απαλλαγούμε μια για πάντα από τις ταμπέλες και όλα όσα μας καθορίζουν και μας ζορίζουν. Και ο άλλος είναι η Πνευματική κλίμακα. Όχι Πνευματική κλίμακα δεν είναι έχω ένα μαγικό ραβδάκι που του λέω τι θέλω και μου το φέρνει. Αλλά Πνευματική Κλίμακα Ανόδου είναι αυτή η σπουδαία φράση «Ας γίνει το Θέλημά Σου Θεέ μου». Όπου ο άνθρωπος όταν φτάσει όχι μόνο να την πει, αλλά να την νιώσει και να την βιώσει στο μεγαλείο της, θα πει ότι έχει φτάσει να καθαρίσει το «χωράφι» της καρδιά του από όλα τα αγριόχορτα που μάζεψε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Και το τελικό στάδιο όλου αυτού του δρόμου «μεγαλείο» είναι να τηρούμε τον Λόγο Του Θεού με την ψυχή μας και όχι με το μυαλό μας. Και φυσικά να μη ξεχνάμε την ευγνωμοσύνη, γιατί ένας άνθρωπος για να μπορέσει να λάβει από τον Θεό, αυτά τα Μεγάλα και Παντοτινά «όπλα» οφείλει να αναγνωρίζει τα πάντα στο όνομα Του.
Τότε η χαρά και η ευτυχία είναι στη ζωή μας για πάντα και από τα πάντα.

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα