Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Οι ευχές είναι σαν τον αντίλαλο.

Και έτσι έχεις έναν αντίπαλο που τον έχεις δημιουργήσει εσύ.
Όταν στην ευχή μπει και συναίσθημα τότε αποκτά και ανάλογη δυναμική επιστροφής.


Τι ευχόμαστε λοιπόν στον άλλον, ας είμαστε έτοιμοι να το βιώσουμε εμείς. Αν η ευχή έχει δόνηση αγάπης και καλοσύνης αυτό θα επιστρέψει σε μας. Αν έχει όμως δόνηση μίσους, εχθρικότητας, θυμού, οργής κλπ, αυτό πάλι σε μας θα επιστρέψει.
Η επιστροφή της ευχής λοιπόν ανάλογα με ποια δυναμική συνεργάζεται βιώνεται και ανάλογα. Δηλαδή επειδή στην δόνηση της αρνητικότητας συνεργάζεται το αιθερικό μας σώμα, τότε συλλέγουμε από πάνω μας δύνη πόνου και ολέθρου.
Ενώ η ευχή της αγάπης πηγαίνει στους Ουράνιους Θόλους και έτσι επιστρέφεται μία δόνηση αγάπης και ευλογίας από τον Πατέρα μας Θεό.
Αν οι ευχές μας είναι αποσπασματικές, δηλαδή πότε καλές και πότε κακές ανάλογα με τη διάθεση μας ή το άτομο τότε θα έχουμε μία μύξη ανάλογη. Θα μας συμβαίνουν περισσότερα άσχημα και ένα ή δύο καλά. 

Γι’ αυτό και ο δρόμος της αγάπης είναι αυτός που πάντα επιστρέφει το μεγαλείο από τον Πατέρα μας.
Γι’ αυτό μη βιάζεστε να στείλετε αρνητικές ευχές γιατί θα θυμάστε πως ο τελικός αποδέκτης τους, θα είστε εσείς και μόνο εσείς. Δηλαδή η επιστροφή του αντίλαλου- αντίπαλου θα απλωθεί σαν μια μορφή επιδημίας σε όλο σας το περιβάλλον, εργασιακό, οικογενειακό και προσωπικό.
Πριν θέσω την ευχή μου λοιπόν είτε στη σκέψη μου, είτε στον λόγο μου, ας αναρωτηθώ, τι ετοιμάζομαι να βιώσω ?
Αν τώρα στο παρελθόν έχω ευχηθεί το κακό κάποιων, ακόμη κι αν αυτοί οι κάποιοι είναι κυβερνώντες, είτε είναι κάποιοι κακοί άνθρωποι, ας ζητήσουμε συγνώμη από τον εαυτό μας, από τον Θεό και επίσης να ζητήσουμε νοερά συγνώμη και από τους ανθρώπους. Και να ζητήσουμε από τον Θεό να φωτίσει τα πλάσματα αυτά.
Καλό είναι να θυμάμαι δε, ότι κάποιες ευχές χρίζουν κατάρας και έτσι αυτή η μορφή κατάρας απλώνεται σε πολλές γενιές. Ίσως δε, κάποιες από αυτές να μη τις καταλαβαίνουμε επιπλέον ότι είναι μορφή κατάρας. Για παράδειγμα :
«Από τον Θεό να το βρεις».
«Θα σας κάψει ο Θεός».
«Θεέ μου, σε παρακαλώ κάνε …»
Γιατί αν θυμάστε ο Θεός δεν μας έβαλε ποτέ κριτές στη θέση Του. Δεν μας ζήτησε να αξιολογούμε τα αδέρφια μας και παιδιά Του. Αλλά αντίθετα μας δίδαξε την συγχώρεση. Το τι θα «πληρώσει» ο καθένας αυτό δεν είναι δική μας δουλειά. Αλλά δική Του. 

Άλλωστε να θυμάστε κάτι, πως αν έχω κάτι με κάποιον άνθρωπο, κι εκείνος πάει να εξομολογηθεί αυτό που μας έκανε, τότε η αμαρτία του δεν υπάρχει, είναι σαν να μην έγινε ποτέ. Το να τον σκεφτόμαστε εμείς ή να τον κατηγορούμε ή να ζητάμε από τον Θεό να κάνει κάτι, είναι άτοπο. Μα πώς να κάνει κάτι, αφού ο άνθρωπος αυτός συγχωρέθηκε? Οπότε εμείς εκεί διαπράττουμε μεγαλύτερη αμαρτία. Και αυτή περνάει στον δρόμο της συκοφαντίας, οπότε σε εμάς επιστρέφεται μία κόλαση να βιωθεί στη ζωή μας.
Να ευχόμαστε λοιπόν με την καρδιά μας και με την ψυχή μας τα καλύτερα για όλους. Και η Σοφία Του Θεού ξέρει πολύ καλά τι θα κάνει και πως.

Για να γίνει ο Θεός βοηθός μας καλό είναι κι εμείς να γίνουμε κατά ψυχή Παιδιά Του και να πράττουμε το θέλημά Του.

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα