Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

Το Ιμάτιο της αμαρτίας και τα Αγιασμένα Ύδατα.

Η αμαρτία δημιουργεί το αίτιο που λερώνει το Ιμάτιο= στολή= σώμα= Ναός που κατοικεί το Πνεύμα του Θεού.
Το αίτιο, δηλαδή η αιτία είναι πάντα κρυμμένη μέσα μας πολύ βαθιά. Και ανάλογα το βάθος θα μας οδηγήσει να βιώνουμε καταστάσεις πόνου ( Θεέ μου τίνος ζωή ζω – κείμενο).


Το αίτιο αυτό θεραπεύεται με Αίμα, το οποίο καθαρίζει το Ιμάτιο μας. Ποιο Αίμα ? Την Αγία Κοινωνία η οποία μας δόθηκε ως δρόμος μετάνοιας από τον ίδιο τον Κύριο. Ήταν ένας δρόμος τον οποίο τον έδωσε τότε στους μαθητές του στο μυστικό δείπνο. Όπου τους εξήγησε πως με το Αίμα Του, αλλά και το Σώμα Του εμείς μπορούμε να θεραπεύσουμε εμάς. Γιατί όποιος αγαπήσει Εμένα, έλεγε Εκείνος, θα θεραπευτεί.
Μα πώς μπορώ να θεραπεύσω το Ιμάτιο αν δεν βρω το αίτιο που το «λερώνει» και το οδηγεί στον πόνο? Αν δεν βρω το αίτιο, το μόνο που θα κάνω είναι να καθαρίζω από τη μία και να λερώνεται από την άλλη.
Το αίτιο του πόνου στο Ιμάτιο μας, μας δίνεται στον ψαλμό 76 (ΟΣΤ)
Είδοσαν σε ύδατα, ο Θεός, είδοσαν σε ύδατα και εφοβήθησαν εταράχθυσαν άβυσσοι.
Δηλαδή τα ύδατα που βρίσκεται ο καθένας μας κατά τη διάρκεια που είναι στην κοιλιά της μαμάς του. 

Όλο αυτό κάποτε δεν μας απασχολούσε, γιατί νομίζαμε ότι το μωρό δεν καταβαίνει και δεν ακούει. Κι όμως πριν από τις δικές μας έρευνες, ο ίδιος ο Θεός μας το δίνει μέσα στη διδασκαλία Του.
Συνεχίζει ο ψαλμός : Πλήθος ήχους υδάτων = Οι δονήσεις- παλμοί που λαμβάνει το μωρό εκεί μέσα στον σάκκο.
Φωνή έδωκαν αι νεφέλαι = Όλες οι πληροφορίες, μηνύματα που λαμβάνει το μωρό, από την Ουράνια Οικογένειά του.
Και τα βέλη = αφορούν θυμό- άγχος- οργή- μίσος που λαμβάνει μέσα από το σώμα της μητέρας του.
Φωνή της βροντής σου εν της τροχώ, έφαναν αι αστραπαί σου την οικουμένη και έντρομος εγενήθη η γη = δηλαδή ο τρόπος που γεννηθήκαμε όταν έσπασαν τα νερά της μητέρας μας και η βροντή της – πόνος, ήρθαμε ως γήινη. Δηλαδή με σάρκα και οστά.
Έπειτα τα ίχνη μας δεν είναι ίχνη της αυθεντικής μας Πνευματικής οικογένειας, αφού μπαίνουμε σχεδόν αμέσως τον «τροχό της τύχης» δηλαδή, μιας κυκλικής επαναληπτικής ιστορικής κατεύθυνσης με οδηγό τον πόνο.
Δηλαδή φεύγουμε από τα Ύδατα και περνάμε να βιώσουμε την Θαλάσσιες οδούς = Συναισθήματα.
Και συνεχίζουμε να διατηρούμε το συναισθηματικό αυτό υγρό τοπίο και δεν σπάμε για πάντα τον σάκο για να μπούμε στα Ύδατα της Κάθαρσης. 

Για όλο αυτό το κομμάτι Εκείνος μέσα από τη Σοφία Του, μας έδωσε τα Αγιασμένα Ύδατα, δηλαδή τη βάφτισή μας για να προπαρασκευάσουμε το Ιμάτιο μας για να γίνουμε ένστολοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Κι όμως εμείς νομίζουμε ότι αυτό είναι μόδα, είναι κατεύθυνση, είναι χειραγώγηση. Εχθρευόμαστε μεταξύ μας κάνοντας διαγωνισμό ποιος Θεός είναι και τι.
Ο Θεός δεν είναι μόδα, δεν είναι φόβος, δεν είναι χειραγώγηση, αλλά είναι ο δρόμος της αλήθειας, της ελευθερίας, της ισορροπίας. Και μας έχει δώσει τόσα και τόσα «όπλα». Μας έχει πει όλες τις έρευνες, πριν καν εμείς να μπούμε στον δρόμο να ερευνήσουμε. Αρκεί να μελετήσουμε τον Λόγο Του απ’ άκρη σε άκρη με ανοιχτή καρδιά. Για να δούμε ότι Εκείνος είναι ο καλύτερος παιδοψυχολόγος. Γιατί πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι άλλωστε? Εκείνος πριν μας δώσει έναν δρόμο να τον περπατήσουμε πρώτα απ’ όλα μας έχει δώσει όλα τα πως, σε όλα μας τα γιατί. Δεν μας άφησε ούτε μία στιγμή «νηστικούς» από τις γνώσεις Του και την Τέχνη Του.

ετικέτα ( Πνευματικότητα ) 

Δωροθέα