Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Το μυαλό καθρέφτης της καρδιάς.

Πηγή
Ο βασικός δρόμος της σκέψης είναι η καρδιά. Από την καρδιά και εξ’ αιτίας της, γεννιούνται οι σκέψεις οι οποίες συνεργάζονται με τα αισθητήρια όργανά μας.

Ο μαθηματικός μέσα μας είναι το μυαλό, το οποίο εκλογικεύει τα μηνύματα της καρδιάς και οδηγεί είτε να δεχόμαστε μία σκέψη, είτε όχι.
Οι σκέψεις παράλληλα με την καρδιά δημιουργούνται και από το στομάχι. Όπου το στομάχι είναι ο δημιουργός των συναισθημάτων μας.
Οπότε το στομάχι αντλεί από την καρδιά= νου την πληροφορία και μαζί με το συναίσθημα την ανεβάζει στο μυαλό. Η διαδρομή που κάνει η πληροφορία είναι μέσα από τον λάρυγγα. Οπότε πριν να δημιουργηθεί η σκέψη πρώτα θα συνεργαστεί με την καρδιά, το στομάχι και τον λάρυγγα. Έτσι ο λάρυγγας θα παράγει είτε λόγο, είτε σκέψεις. Δηλαδή ή θα μιλήσουμε αυτόματα ή θα μεταφερθεί η πληροφορία στο μυαλό και θα γεννηθεί η σκέψη.
Όλο αυτό δημιουργεί αθροιστικά τον χαρακτήρα του ανθρώπου. Ο οποίος άνθρωπος ανάλογα με το πώς λαμβάνει τις πληροφορίες από την καρδιά, από το στομάχι και τον λάρυγγα, ανάλογα θα τις μεταφέρει και στο μυαλό. Οπότε το μυαλό είναι σαν να λέμε, αυτός που δεν φταίει σε τίποτε. Είναι ένας συνεργάτης, που «αναγκάζεται» να κάνει ότι του λένε τα άλλα τρία όργανά μας. Είναι δηλαδή ο τελικός αποδέκτης. Σαν να λέμε το αποτέλεσμα. Για να δούμε όμως πως φτάσαμε στο αποτέλεσμα θα το πάμε το «έργο» από την αρχή.
Ενώ εμείς τι κάνουμε ? Έχουμε βάλει το μυαλό μας ως τον κύριο φταίχτη για όλα όσα μας συμβαίνουν. Μα το μυαλό μας είναι σαν να λέμε ο ηθοποιός, που κάποιος του έχει αναθέσει έναν ρόλο, με συγκεκριμένο σενάριο και διάλογο. Έτσι το μυαλό το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να υπακούσει. Σε ποιον ? Μα φυσικά στον μαέστρο, σεναριογράφο την καρδιά μας. Η καρδιά γράφει όλο το σενάριο- έργο και το μυαλό ως η μόνη μας πηγή εικόνας, κάνει το σενάριο της καρδιάς να εικονοποιείται.  Το μυαλό δέχεται τα ερεθίσματα από την καρδιά, το στομάχι και τον λάρυγγα και αμέσως μετατρέπει τα ερεθίσματα αυτά σε πράξη, σε εικόνα και σε λόγο. 

Άδικα εμείς προσπαθούμε να κάνουμε θετικές σκέψεις. Όταν η καρδιά μας έχει άλλο χτύπο= πόνο ή θλίψη. Η κάθε σκέψη που θα κάνει το μυαλό μας δεν θα φτάσει ποτέ μέχρι την καρδιά. Αν η καρδιά μας δεν καθαρίσει και δεν πάρει την επιλογή να αδειάσει από το φορτίο της.
Όπως καταλαβαίνουμε δηλαδή το μυαλό μας είναι αναγκασμένο να υποκύπτει σε ότι του λέει η καρδιά. Ακούμε να λένε, «άκου την καρδιά σου». Μα την καρδιά μας όλοι μας ακούμε και από αυτήν οδηγηθήκαμε σε επιθυμίες, θέλω και ανάγκες. Εκείνη οδηγεί. Και το μυαλό είναι απλώς ο μεταφορέας. Εκτελεί δηλαδή διαταγές.
Η καρδιά λοιπόν έχει ανάγκη από έναν νέο μετασχηματιστή ενέργειας και όχι το μυαλό. Γιατί αν το μυαλό είχε τόσες πολλές δυνατότητες θα μπορούσε κάθε μας σκέψη να την υλοποιεί αυτόματα. Κι όμως ευτυχώς για μας δεν είναι έτσι. Γιατί κάποιες σκέψεις που κάνουμε δεν θα θέλαμε να τις βιώσουμε σε καμία περίπτωση. Έτσι σαν να λέμε το μυαλό μπορεί να κάνει αυθαίρετα σκέψεις, όμως δεν μπορεί να τις υλοποιήσει χωρίς τον δημιουργό, δηλαδή την καρδιά. Όλα όσα η καρδιά επιθυμεί γίνονται, εκείνη έχει τη δυνατότητα να μετακινήσει ακόμη και βουνά. Εκείνη είναι ο νους.
Η καρδιά λοιπόν θα δημιουργήσει και θα δομήσει την αλλαγή σε εμάς. Και όχι το μυαλό. Όσο και να λέει το μυαλό, όλα είναι καλά ξανά και ξανά, αν η καρδιά είναι γεμάτη από οργή, πόνο, αδικία, θλίψη, αυτό με τις προτάσεις θα είναι όπως τα βήματα στην άμμο δίπλα στο κύμα. Μπορεί εμείς να νομίζουμε ότι έχουμε κάνει βήματα, όμως αμέσως μετά από το βήμα μας έρχεται το κύμα και σβήνει το βήμα μας. Έτσι ακριβώς είναι και οι προτάσεις που κάνουμε προσπάθεια να λέμε ως θετική δόνηση. Έρχεται η θλίψη από την καρδιά μας και καλύπτει αμέσως την πρόταση. Γι’ αυτό και κάποιοι που έχουν μπει στον δρόμο αυτόν με τις θετικές δηλώσεις, ανακαλύπτουν πως όλο αυτό δεν δουλεύει ή δουλεύει αποσπασματικά. Δηλαδή μπορεί να λέμε θετικές προτάσεις, όμως έρχεται ένα συμβάν και μας κάνει να χάνουμε εντελώς την ισορροπία μας. Και ο λόγος που την χάνουμε την ισορροπία μας, είναι γιατί στηριζόμαστε στον ηθοποιό- μυαλό και όχι στον σεναριογράφο- καρδιά. 

Η καρδιά κάθε ανθρώπου λειτουργεί κατά γονεϊκή βάση. Δέχεται μεταβολές η καρδιά του από θερμότητα= θυμός, οργή, αδικία, προδοσία, από την ψυχρότητα= ζήλια και την ξηρότητα = αδιαφορία, στέρηση τρυφερότητας.  Όλες αυτές οι μεταβολές βιώνονται κατά τη διάρκεια της ζωής μας, όπου αυτές είναι η αιτία που το σώμα μας αποκτά ένα αποτύπωμα ομοιότητας με τους γονείς μας και το γενεαλογικό μας δέντρο. Το σώμα δηλαδή καρδιά, στομάχι, λάρυγγας γίνονται φερέφωνα- κάτοπτρα όλων των ανθρώπων που μας περιβάλλουν. Οπότε το μυαλό δεν έχει άλλη επιλογή από το να παράγει εικόνες μέσα από αυτές τις καταγραφές που έχουν γίνει μέσα στο σώμα μας.
Το σώμα μας, δηλαδή η βιολογία μας, ενώ δημιουργήθηκε για να ζει χωρίς πόνους και ασθένειες, φτάνει στο σημείο να ζει εντελώς ανάποδα από αυτό που είναι. Ένα υποκατάστατο εντελώς ακατάστατο, αφού η ασταθή – σταθερότητα που ακολουθεί είναι άσχετη με την ουσία του.

Οπότε ο άνθρωπος αναγκάζεται να επηρεάζεται από τις κλιματικές αλλαγές και παρασύρεται απόλυτα από τους Νόμους της φύσης- φυσικής – χημείας. Οι αλλαγές αυτές είναι εντελώς άλλες από το άυλο, διάφανο και αμερόληπτο που ανήκει στην ανθρώπινη υπόσταση. Γιατί ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα και ομοίωση με τον Θεό, αλλά δεν το βιώνει. Γιατί η καρδιά, το μυαλό και ο λάρυγγας γίνονται ακριβώς όπως κάθε έμβιο ον στον πλανήτη μας. Με όλες τις μεταπτώσεις- επιπτώσεις.

ετικέτα ( Φοίνικας ) 

Δωροθέα