Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Πόσο κόπο για τον κόμπο ?

Γεμίσαμε από κόμπους. Κόμπο για να μιλήσουμε και να εκφράσουμε την εσωτερική μας ανάγκη. Κόμπους όπου μας οδηγούν στο να πονάμε. Κόμπους έχει γεμίσει η κάθε μας σχέση. Και αυτοί οι κόμποι έγιναν με πολύ κόπο, δηλαδή μετά από μία συχνότητα- επανάληψη.
Και τώρα σε κάθε έναν από εμάς, έχουν φτάσει όλοι οι κόμποι στο χτένι και δεν προχωράει τίποτε. Μία κοπιαστική στασιμότητα, με βήματα σημειωτών κάνουμε κάθε μέρα. Αφού οι σκέψεις μας είναι ίδιες με χθες, οι φράσεις μας είναι ίδιες με χθες, οι προβληματισμοί μας είναι ίδιοι με χθες.


Κόμποι, που έγιναν με κόπο και επειδή είναι τόσοι πολλοί δεν ξέρουμε τι να τους κάνουμε. Έτσι ίσως να περάσουμε στο «κούρεμα». Μα αν δεν μάθω πως έκανα τόσους κόμπους, θα έρθει η μέρα που θα τους ξανά έχω.
Πώς έφτασα στους κόμπους ? Μέσα από τους κόπους. Είναι τελικά η ζωή κόπος ? Δηλαδή πόσο κόπο κάναμε για να ψηλώσουμε ? Τι θέλει κόπο τελικά στη ζωή μας ?
Αν όταν ξεκινάς κάτι, σου μοιάζει ότι θέλει κόπο, καλύτερα άφησέ το γιατί δεν σου ανήκει, γιατί δεν γεννιέται από την εσωτερική φυσική σου πηγή. Μία πηγή που είναι ίδια με αυτή που σε οδήγησε να ψηλώσεις. Αν αυτά που επιλέγεις για τη ζωή σου, σου μοιάζουν ή τα θεωρείς κοπιαστικά, τότε τα επιλέγει το μυαλό σου.
Πόσο κόπο θέλει η αγάπη ? Πόσο κόπο θέλει η τροφή σου για να φτάσει στο στομάχι σου ? Αν τώρα έχει φτάσει το στομάχι σου, να μην μπορεί να επεξεργαστεί σωστά την τροφή, θα πει ότι με κάποιο τρόπο, μέσα από τις επιλογές σου έφτασες το στομάχι σου στην κατάσταση να γεμίσει με κόμπους. Αυτοί οι κόμποι δημιουργούνται σταδιακά και έρχεται η μέρα που αυτοί οι κόμποι φτάνουν στο χτένι. Και καλά όταν οι κόμποι είναι μαλλιά, θα τα κόψεις και θα ξανά μακρύνουν. Όταν όμως οι κόμποι φτάσουν στο στομάχι, τότε θα αρχίσει εκείνο να σε οδηγεί στο κόβω. Και συνήθως αυτό το κόβω, λέγεται απαγορεύεται. Η απαγόρευση φέρνει την απογοήτευση.
Η απογοήτευση γεννιέται από το ότι η καθημερινότητά σου δεν σε γοητεύει. Αν δεν γοητεύομαι από κάτι, δεν μπορώ να το κάνω. Θα έχω πάντα έναν οδηγό που θα ακούει στη λέξη, πρέπει. Και το πρέπει είναι δημιουργώ κόμπους μέσα από τους κόπους.
Έτσι κάθε κόπος, θα σε οδηγήσει στην απογοήτευση, ύστερα σε κόμπους που θα σε φτάσουν στην στάση απαγορεύεται.
Το να ανακαλύψεις λοιπόν τι είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις κόπο, δύσκολο δεν είναι. Ύστερα ψάξε να βρεις γιατί σου δίνει αυτή την αίσθηση του κόπου. Μήπως με κάποιο τρόπο σε εξαναγκάζεις να κάνεις κάτι με τον τρόπο και το στυλ που το κάνουν όλοι οι άλλοι ? Μα αν το σκεφτείς, δεν αναπνέουν οι άλλοι για σένα, αλλά εσύ. Εσύ λοιπόν γνωρίζεις τον ρυθμό της ανάσας σου και μόνο εσύ. Αν η ανάσα σου σε κάθε τι που κάνεις έχει τον ρυθμό του κόπου και του πόνου, τότε άλλαξε ρυθμό. Βρες τον δικό σου παλμό φυσικότητας και εναρμονίσου με αυτόν.

Αναρωτιέσαι πως θα το κάνεις αυτό ? Μα όπως ψήλωσες. Πόσο κόπο έκανες για να ψηλώσεις ? Καθόλου. Απλώς αφέθηκες με πίστη στην εσωτερική σου πηγή. Το ίδιο θα κάνεις και με όλα όσα σε περιβάλλουν. Όλο αυτό το νέο μοτίβο και νέο μονοπάτι θα σε βοηθήσει όχι μόνο να μην ξανά κάνεις κόμπους, αλλά σταδιακά να λύσεις και όλους σου τους κόμπους. Γιατί θα έχεις ως οδηγό σου την αλήθεια. Και ναι μπορεί η αλήθεια να είναι για τον καθέναν διαφορετική, μέχρι να καταλάβεις τελικά πως η αλήθεια για όλους είναι η ίδια και σε όλους ακούει στο ίδιο όνομα Ψυχή. Η Ψυχή όταν γίνει ο Φωτεινός σου οδηγός θα δεις ότι η αλήθεια είναι μία και τότε θα έρθει η μέρα που θα συναντήσεις και τον Θεό μέσα σου.

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα