Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Μυστικό δείπνο- μυστική διδασκαλία.

Σε αυτή την διδασκαλία ο Κύριος μίλησε για έναν που θα τον προδώσει και για έναν που θα τον απαρνηθεί.
Από τους 12 μαθητές λοιπόν δύο έπαιξαν αυτόν τον ρόλο.
Αυτοί οι δύο βρίσκονται μέσα σε εμάς.


Στην καρδιά μας είναι ο Ιούδας και στο μυαλό μας είναι ο Πέτρος μας.
Μέσα μας είναι ο προδότης μας και μέσα μας είναι αυτός που μας απαρνείται.
Μέσα από τα βήματα της αυτογνωσίας μαθαίνουμε που είναι ο προδότης μας ( όχι δεν είναι έξω, αλλά μέσα σε μας). Μέσα μας έχουμε την διαδρομή της προδοσίας, καθώς εμείς πρώτοι θα βάλουμε τα θεμέλια και πρώτοι εμείς θα αρχίσουμε να προδίδουμε τους εαυτούς μας. Όπως μέσα μας είναι και αυτός που μας απαρνείται.
Το μυαλό μας, μας απαρνείται κάθε φορά που μας αμφισβητεί και κάθε φορά που ζητά αποδείξεις για να κάνει κάτι. Αποδείξεις ορατές, χειροπιαστές. Σε τι ? Μα σε πράγματα που δεν έχουν και δεν θα έχουν ποτέ την δυνατότητα να γίνουν εικόνα. Πώς μπορεί να γίνει εικόνα άραγε η ευτυχία, η αγάπη, η αρμονία. Ακόμη και να θεωρούμε εμείς ότι ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, ένα κόσμημα είναι εικόνα αγάπης, ευτυχίας κλπ είμαστε άδικοι καθώς αυτά δεν είναι αποδείξεις για αυτές τις μεγαλειώδεις αισθήσεις. Άρα όταν εγκλωβίζω αυτά μέσα σε 4 τοίχους ή σε 4 ρόδες τότε φεύγω από την πραγματική τους ένταση. Καθώς αυτές οι έννοιες είναι αόριστες και αόρατες. Οπότε εκεί θα αναζητήσουμε αυτόν που μας απαρνείται. Το μυαλό μας δηλαδή.
Όπως και ο προδότης μας που είναι κρυμμένος στην καρδιά μας, είναι αυτός που αναζητά να πάρει αμοιβή για όλα όσα κάνει. Ο προδότης μας δηλαδή ψάχνει κι εκείνος αποδείξεις.
Όταν βρούμε μέσα μας με οδηγό την αυτογνωσία και τους δύο αυτούς ρόλους, τότε ύστερα θα περάσουμε στην αυτοβελτίωση. Πώς ?
Οι δύο αυτοί ρόλοι θα γίνουν για μας ανέλιξη και εξέλιξη. Καθώς ο προδότης θα μας οδηγήσει στην ταπείνωση και αυτός που μας απαρνείται στην αυταπάρνηση.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να τους κάνουμε το τραπέζι, να «συνφάγουμε» μαζί τους, δηλαδή να τους παραδεχτούμε ότι υπάρχουν και να τους αγκαλιάσουμε, χωρίς να τους κρίνουμε.
Τότε ο νους= καρδιά μας θα κληθεί σε ένα πλούσιο τραπέζι από τον ίδιο τον Κύριο. Και ο ίδιος ο Κύριος για να μας βοηθήσει θα «βουτάει το δικό του ψωμί μαζί με τον δικό μας προδότη» στην καρδιά μας, δηλαδή στους πόνους μας. Κι Εκείνος θα μας οδηγήσει να μετατρέψουμε αυτούς τους δύο σε ευλογία.
Καθώς καλό είναι να θυμάμαι ότι :
Ο εσωτερικός μας Πέτρος είναι τα πάθη μας και οδηγείται από την πωρωμένη μας καρδιά.
Ενώ ο εσωτερικός μας Ιούδας είναι ο δαίμονάς μας και οδηγείται από το πωρωμένο μας μυαλό.  

Και καθώς συντρώγουμε μαζί τους, δηλαδή τους αναζητούμε και θέλουμε να τους γεμίσουμε με αγάπη, θα έρθει σε εμάς ο Άρτος της ζωής, δηλαδή ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός να μας αποκαλύψει τον δρόμο- τρόπο για την δική μας Ανάσταση.

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα