Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Έχω σχέση ή έχω γάντζο?

Οι σχέσεις μας είναι μορφή βάλσαμου, θεραπεία, ανακούφιση. Κάθε σχέση έχει το δικό της νόημα για τον καθένα από μας. Όλοι μας έχουμε ανθρώπους, όπως είναι οι γονείς μας, τα αδέρφια μας, οι φίλοι μας, οι σύντροφοί μας, που δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς αυτούς.

Έτσι υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που η αγάπη μας αυτή ή η αδυναμία που έχουμε σε κάποιους ανθρώπους να μας οδηγεί είτε να τους «φυλακίζουμε», είτε να μας «φυλακίζουν». Δημιουργούμε αναμεταξύ μας συμπεριφορές εξάρτησης. Η οποία εξάρτηση κάποιες φορές μας φέρνει και σε αστάθεια ως προς τις απόψεις μας και τις αποφάσεις μας.
Θα δούμε πολύ συχνά να έχουμε έναν «γάντζο» προς τον μπαμπά μας, τη μαμά μας, τον ή την σύντροφό μας. Και θεωρούμε ότι από εκείνους εξαρτάται ένα βασικό κομμάτι της ισορροπίας μας και της ευτυχίας μας. Ο γάντζος αυτός «τοποθετείτε» από μας, χωρίς να το καταλάβουμε, πάνω στο άτομο αυτό και αρχίζουμε να κρεμάμε επάνω του, και να κρεμιόμαστε. Να κρεμάμε, δηλαδή να του αναθέτουμε ( εσωτερικά – μέσα από τις δικές μας σκέψεις) τι θα πρέπει να κάνει, τι θέλουμε να κάνει και ποιος είναι ο σωστός τρόπος για να μας δείξει την αγάπη του. Χωρίς να το θέλουμε, γιατί αυτό συνήθως είναι μία υποσυνείδητη διαδρομή, ορίζουμε το άτομο αυτό. Τότε αρχίζουμε εμείς μία εσωτερική μάχη πάλι, ψάχνοντας να βρούμε γιατί οι άνθρωποι δεν μας νοιάζονται και δεν μας αγαπούν. Αυτό έχει μεταφερθεί σε μας ως πληροφορία μέσα στο υποσυνείδητό μας πάλι και το ορίσαμε αδιαφορία.
Στην αδιαφορία που νιώθουμε, ενεργοποιείται και ο φόβος – πανικός της επιπλέον απόρριψης, αν αφορά σύντροφο και τότε η δική μας συμπεριφορά, γίνεται ολοένα και πιο φορτική. Γίνεται ο πανικός οδηγός και εμείς αρχίζουμε να γαντζωνόμαστε πάνω στον άνθρωπο αυτόν. Χάνουμε την αυτοκυριαρχία μας και γινόμαστε «έρμαια» των δικών μας σκέψεων και πανικών. 

Καμία σχέση που έχει τη μορφή «γάντζου» δεν έχει μέσα της υγεία.
Το να είμαι και το να νιώθω όμορφα με τους δικούς μου ανθρώπους, είναι υπέροχο. Όμως το να νιώθω ευάλωτος ή εγκλωβισμένος ή γαντζωμένος, αυτό δεν θα βοηθήσει καμία πλευρά της σχέσης. Ο ένας που «παριστάνει» τον γάντζο θα νιώθει πάντα υπεύθυνος για τον άλλον. Ενώ αυτός που γαντζώνεται στον άλλον πάντα θα φοβάται μην τον χάσει.
Υπάρχουν βέβαια και οι άνθρωποι που από μόνοι τους γίνονται γάντζοι για τους άλλους. Φορτώνονται υποχρεώσεις και χωρίς να το καταλάβουν «απαλλάσσουν» τους άλλους από ευθύνες ή από την όποια διάθεση τους για προσφορά και δοτικότητα. Προλαβαίνουν δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι συνήθως τις ανάγκες των άλλων και έτσι οι άλλοι δεν προλαβαίνουν να αντιδράσουν. Και εδώ θα αναρωτηθεί κάποιος. Αν ο άλλος θέλει να προσφέρει γιατί δεν το δείχνει. Επειδή αυτός που παριστάνει τον γάντζο έχει μάθει να γίνονται όλα με τον δικό του χρόνο και τρόπο και υπάρχει το ενδεχόμενο να μη έχει αναγνωρίσει τον χρόνο και τον τρόπο του ανθρώπου του.
Καλό είναι να καταλάβουμε ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του χρόνο και τρόπο, ανάλογα με το πώς αντιλαμβάνεται τα πράγματα.
Είτε λοιπόν είμαστε εμείς ο γάντζος είτε είμαστε αυτοί που αναζητάμε ανθρώπους που να είναι ο γάντζος καλό είναι να δούμε ότι αυτό μόνο υγεία δεν είναι. Όλο αυτό δημιουργεί ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές εξάρτησης και δεν μπορεί όλο αυτό να δημιουργήσει καμία μορφή αρμονίας.
Αν γαντζώνεσαι σε σχέσεις και νιώθεις ότι μόνος σου δεν μπορείς να τα καταφέρεις. Ρώτα τον εαυτό σου, ποια είναι η μεγαλύτερη σου ανασφάλεια, σε ποιους τομείς δεν νιώθεις πίστη για σένα. Ποια απώλεια σε φοβίζει ? Να θυμάσαι πως ο εαυτός σου είναι ένας πολύ καλός συζητητής, όταν του δώσεις την ευκαιρία να σου μιλήσει. Εσένα περιμένει, πάρε ένα τετράδιο και ένα στυλό, βάλε μία χαλαρωτική μουσική και ξεκίνα το ταξίδι σου. Όλοι οι άνθρωποι μέσα τους κρύβουν τεράστιο πλούτο, το ίδιο συμβαίνει και σε σένα, έχεις πλούτο τεράστιο. Όταν τον ανακαλύψεις, θα δεις ότι οι σχέσεις σου θα πάρουν μία ρυθμική τροπή και στροφή προς την αρμονική συνύπαρξη.
Αν τώρα είσαι ο γάντζος αναζήτησε τι σε έχει οδηγήσει να «παίζεις» αυτόν τον ρόλο. Μήπως η ανασφάλεια ως προς τους άλλους ? Μήπως σε ορίζει ο χρόνος και τα πρέπει ? Δηλαδή μήπως ορίζεις χρόνο που πρέπει να γίνουν πράγματα ? Γιατί το κάνεις αυτό ? Πόσο σε κουράζει να «παίζεις» αυτόν τον ρόλο ? Πόσο νομίζεις ότι θα αντέξεις. Κι αν  το μυαλό σου, σου λέει θα αντέξω, το σώμα σου μήπως έχει αντίθετη άποψη ? Μήπως το σώμα σου έχει αρχίσει να σου δείχνει ότι δεν μπορείς να σηκώνεις άλλα ?

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα