Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Μπορώ να γίνω θεραπευτικό κανάλι ( μέρος 5ο)

Ενεργοποιώ στη ζωή μου την πληρότητα και την αρμονία.

Το παρελθόν είναι από μόνο του μία μορφή προφητείας για τη ζωή του κάθε ενός.

Έτσι εμείς ζούμε το σήμερα, νομίζοντας ότι σήμερα επιλέγουμε, σήμερα σκεφτόμαστε, σήμερα είμαστε. Κι όμως δεν είμαστε το σήμερα. Το κάθε μας σήμερα είναι ανακατεμένο με το χθες μας, από την υποσυνείδητη εκπομπή μας. Το υποσυνείδητο είναι μία αποθήκη η οποία είναι κατανεμημένη σε όλο μας το σώμα. Δηλαδή στο κεφάλι μας, δηλαδή στους νευρώνες. Στο σώμα μας, δηλαδή στο αίμα μας, στις ορμόνες μας, στα κόκαλα μας.


Έτσι όταν μας παρουσιάζεται μία κατάσταση, η οποία επαναφέρει στη μνήμη μας μία ανάλογη εκπομπή από το χθες μέσα από τις αισθήσεις μας, ενεργοποιείται το συναίσθημα ( ο τυφλός μας συνεργάτης) και ύστερα η σκέψη μας. Σε αυτή την κατάσταση, ο πραγματικός μας εαυτός σχεδόν είναι αδρανοποιημένος και η ψυχή μας επίσης.
Καθώς και η ψυχή μας, αλλά και ο πραγματικός μας εαυτός θα λειτουργούσαν αμερόληπτα αν υπήρχαν στην επιφάνεια. Όμως ο φόβος, ο οποίος ενεργοποιείται από τις αισθήσεις μας, δεν επιτρέπει στον εσωτερικό μας σύμβολο να λειτουργήσει και έτσι εμείς σχεδόν πάντα θα δράσουμε με οδηγό το μυαλό + το συναίσθημα μας.
Εκτός από μερικές εξαιρέσεις όπου σε αυτές τις εξαιρέσεις το μυαλό δεν θα προλάβει να λειτουργήσει καθώς η ψυχή δηλαδή ο εσωτερικός μας σύμβουλος θα ενεργοποιήσει στιγμιαία τις έσω αισθήσεις μας, δηλαδή αυτές που είναι «δεμένες» με τη σοφία μας και με το Θεϊκό μας κομμάτι.
Τι μπορούμε όμως εμείς να κάνουμε ως προς το παρελθόν μας για να μπορέσουμε τελικά να το καλμάρουμε, αλλά και να το μετατρέψουμε έναν σύμμαχο,  οποίος θα αρχίσει να ενεργοποιεί τις αισθήσεις που είναι «κρυμμένες» στην καρδιά μας ? Αυτό δηλαδή που λέει ο Ιησούς, να βλέπουμε και να ακούμε με τα αισθητήρια όργανα της καρδιάς. Όπως καταλαβαίνουμε κάθε άνθρωπος έχει δύο τρόπους να λειτουργεί, ο ένας είναι οι κλασικές αισθήσεις όπου αυτές ενεργοποιούν το συναίσθημα και το μυαλό, άρα λειτουργούμε κατά σάρκα. Και να επιλέξουμε να λειτουργούμε με τις έσω αισθήσεις για να ζούμε κατά Πνεύμα.
Εμείς θα ξεκινήσουμε να δίνουμε ασκήσεις για να ενεργοποιήσουμε τις έσω-αισθήσεις = ιαση- Θεού- εσού δηλαδή Ίαση Θεού Ιησού.
Τι κάνουμε λοιπόν ?
Όλοι μας είχαμε σίγουρα στη ζωή μας στιγμές αρκετές που γεμίσαμε με ευτυχία, που γελάσαμε πολύ, που νιώθαμε πολύ καλά. Στιγμές ευτυχίας. Αυτές οι στιγμές όλες, αλλά και μία – μία ξεχωριστά έχουν μέσα τους ένα κρυμμένο μήνυμα αγάπης για σας.  Το μήνυμα αυτό είναι κρυμμένο μέσα στο υποσυνείδητο και ήρθε η ώρα να το φέρουμε στην επιφάνεια.
Με ποιους τρόπους ?
Ο ένας τρόπος είναι να βρούμε φωτογραφίες από την παιδική μας ηλικία μέχρι και το σήμερά μας, οι οποίες μας θυμίζουν στιγμές χαράς, ξεγνοιασιάς, ευτυχίας. Τις βάζουμε σε ένα χαρτόνι και δημιουργούμε ένα κολλάζ. Αυτό το κολλάζ μπορούμε να το κοιτάζουμε κάθε μέρα ορίζοντας εμείς τον χρόνο. Από μισή ώρα και πάνω. Χωρίς σκέψεις, απλώς αφήνουμε το βλέμμα μας να «περπατάει» πάνω στις φωτογραφίες.

Ο άλλος τρόπος είναι να επιλέξουμε μία φωτογραφία από το κολλάζ, αυτή που μας κάνει να νιώθουμε την μεγαλύτερη πληρότητα. Εστιάζουμε στο συναίσθημα που νιώθουμε. Προσπαθούμε να θυμηθούμε τα ακούσματα που μας άρεσαν ως προς τις στιγμές αυτές, τα αρώματα που υπήρχαν στον χώρο και τα συναισθήματά μας. Όχι μη αφήσετε την νοσταλγία να σας κυριεύσει, καθώς η νοσταλγία, είναι σαν να λέτε στον εαυτό σας, ότι αυτά πέρασαν ( αυτά τα ωραία δηλαδή) και ότι για κάποιο λόγο, που δεν γνωρίζετε, αυτά που πέρασαν δεν θα γυρίζουν. Κι όμως γυρίζουν. Δηλαδή μπορεί η σκηνή που βλέπουμε στην φωτογραφία να μην μπορεί να γυρίσει στο απόλυτο, αλλά όλο αυτό το εσωτερικό μεγαλείο, μπορεί να γίνει ένα εργαλείο επαναφοράς και ενεργοποίησης της ευτυχίας. Αρκεί να αρχίσω να νιώθω την πληρότητα και να την μεταφέρω στο τώρα μου.
Καθώς ενεργοποιώ μέσω της μνήμης, όπως ανέφερα παραπάνω, τις αισθήσεις, τα αρώματα και τα συναισθήματα του τότε, τα καταγράφω σε ένα τετράδιο για να τα έχω ως οδηγό. Ύστερα αυτόν τον οδηγό, αρχίζω να τον ενεργοποιώ στο σήμερά μου.
Επίσης μέσω του οδηγού αυτού, αναζητώ που μέσα στη μέρα μου υπάρχει ή υπάρχουν όλα αυτά που ένιωθα τότε. Σίγουρα υπάρχουν, αλλά ίσως όχι με την ίδια ένταση ή με την ίδια διάρκεια. Το γιατί είναι κρυμμένο στο ότι έχει κυριαρχήσει μέσα μας το κομμάτι της αυτολύπησης. 
Σταδιακά λοιπόν ενεργοποιώντας την μνήμη αυτή και φέρνοντάς τα όλα αυτά στην επιφάνεια, λέω στον εαυτό μου, ότι όλο αυτό που βίωσα τότε είναι στο χέρι μου να το βιώσω και σήμερα. Και τοποθετώ στο τετραδιό μου τη λέξη «Πώς». Με οδηγό αυτό το πώς όλο το εσωτερικό μου κομμάτι θα μετατραπεί σε σύμβουλος και θα αρχίσει να μου ρυθμίζει την εσωτερική χαρά. Γιατί καλό είναι να θυμάμαι, πως η χαρά δεν είναι εξωτερικό συμβάν, αλλά εσωτερικό στάτους. Το πώς είναι εσωτερικό στάτους η χαρά μπορείτε να το δείτε με τον εξής τρόπο.
Αν για παράδειγμα σήμερα είστε ήρεμοι και δείτε μία ταινία, η ταινία αυτή θα σας αρέσει, επειδή εσείς είστε καλά. Μετά από καιρό, ένα – δύο χρόνια, μπορεί να δείτε την ίδια ταινία, όμως εκείνη τη μέρα να μην είστε και τόσο καλά, εσωτερικά, τότε η ταινία δεν θα σας αρέσει. Κι όχι μόνο αυτό, θα ψάχνετε να βρείτε πως είναι δυνατόν να σας άρεσε τότε. Άρα δεν έχει να κάνει με την ταινία απαραίτητα, αλλά πως είστε εσείς εκείνη τη μέρα.
Το ίδιο συμβαίνει δηλαδή και στη ζωή μας.
Μπορούμε να συνδυάσουμε τους δύο τρόπους μαζί ή να τους κάνουμε εναλλάξ. Ότι και να επιλέξουμε καλό είναι να καταγράφουμε στο τετράδιο μας όλα μας τα συμπεράσματα. Και από τι νιώθουμε κατά τη διάρκεια της άσκησης, αλλά και πως είμαστε στη ζωή μας, την καθημερινότητά μας.
Γιατί να το κάνουμε όλο αυτό ?
Μα γιατί όταν φέρουμε στη ζωή μας να είναι κυρίαρχο το αίσθημα της πληρότητας αυτό θα γίνει ένας υπέροχος οδηγός και ένας προφήτης ευλογίας. Καθώς όσο εμείς εστιάζουμε σε όλα τα στενάχωρα και τα ευχάριστα τα θεωρούμε τυχαία, αυτό που προκαλούμε ως προφητεία, είναι να βιώσουμε στο μέλλον μας πόνο τόσο συναισθηματικό, πρακτικό αλλά κυρίως σωματικό.

Συνεχίζεται…

Ετικέτα ( αποκαλύπτω)

Δωροθέα