Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Μη ρωτάς τι έκανε κάποιος για να φτάσει κάπου, αλλά τι «έχασε».

Ο στόχος είναι το ζητούμενο. Ποιος στόχος ? Αυτός που θα βάλει ο καθένα μας για τη ζωή του και τον εαυτό του.


Κάθε στόχος είναι εφικτός αρκεί να το πάρουμε απόφαση, να πάρουμε απόσταση, ανάλογα με το σημείο του στόχου. Αν στον στόχο μου θέλω επιφανειακή διαδρομή, τότε θα τον προσεγγίσω με βιασύνη και χωρίς μεγάλη προσπάθεια. Τότε μπορεί να βρω τον στόχο μου, αλλά θα μοιάζει ότι δεν είμαι όλος μέσα σε αυτόν. Αν από τον στόχο μου θέλω το απόλυτο, τότε θα γνωρίζω πως θα χρειαστεί να αλλάξω συνήθειες και τρόπους για να τον φτάσω στο απόλυτο.
Για παράδειγμα, αν στόχος μου είναι ένα χρυσό μετάλλιο, θα ξέρω πως χρειάζονται πολλές ώρες προπόνηση από εμένα, οπότε θα «χάνω» βόλτες, καφέδες, διακοπές κλπ, αναλόγως. Δηλαδή θα αφιερώνω πολλές ώρες στην προετοιμασία μου γιατί όλο αυτό το θέλει η καρδιά μου. Δεν θα το νιώθω επιβολή, αλλά απόλαυση γιατί θέλω να φτάσω το «δικό μου ζητούμενο», δηλαδή το μετάλλιο.
Το ίδιο γίνεται όταν θέλουμε ένα μωρό. Αν ο στόχος μου είναι ένα μωρό θα πει ότι αφού γεννηθεί, τότε είμαι έτοιμη να «χάσω» κομμάτια από την καθημερινότητά μου. Τα οποία όμως δεν νιώθω ότι τα χάνω, αλλά απολαμβάνω την διαδρομή. Γιατί το μωρό ήταν επιλογή μου. Έτσι αφιερώνομαι στον στόχο μου με όλες μου τις αισθήσεις. Χωρίς να νιώθω ότι κλείστηκα, ότι χάνω, αφού το ζητούμενό μου ήταν το μωρό. Όπως το ζητούμενο στο παραπάνω παράδειγμα είναι το μετάλλιο.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και όταν θέλουμε να κάνουμε μία επαγγελματική διαδρομή είτε να δημιουργήσουμε εμείς μία επιχείρηση, είτε να δουλέψουμε κάπου. Αυτό που χρειάζεται ο στόχος μας αυτός είναι να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό για όσο διάστημα χρειάζεται. Ενδεχομένως ο προσωπικός μας χρόνος να μειωθεί, αλλά αυτό κανονικά δεν θα πρέπει να μας ενοχλεί, γιατί θέλουμε να φτάσουμε τον στόχο μας.
Άρα γνωρίζουμε πως όσο περισσότερο αφιερώνουμε χρόνο και προσοχή σε κάποιον μας στόχο θα οδηγηθούμε στο αποτέλεσμα- ζητούμενο μας.
Ακριβώς λοιπόν το ίδιο συμβαίνει και με όλους όσους θέλουν να περπατήσουν τα βήματα της Πνευματικότητας. Καλό είναι αφού έχουν επιλέξει αυτόν τον στόχο, να γνωρίζουν ότι θα χρειαστεί να γεμίσουν τον προσωπικό τους χρόνο με όλο αυτό το μονοπάτι ανάπτυξης Πνεύματος. Να ξέρουν ότι ο συγκεκριμένος στόχος όσο πιο «μεγάλο» τον θέλουμε, τόσο περισσότερο χρόνο προς μελέτη, έρευνα και εφαρμογή πρέπει να διαθέσουμε. Καθώς αυτός ο στόχος είναι σαν ένα κτήριο. Δηλαδή όσο αναπτύσσομαι Πνευματικά θα πει ότι το κτήριο μου μεγαλώνει. Για να έχει αυτό το κτήριο συνέχεια ανέλιξη προς τα πάνω θα πει ότι είμαι ένας μόνιμος ερευνητής. Άρα χρειάζομαι να «χάσω» πολύ από τον προσωπικό μου χρόνο. Αυτός ο στόχος γίνεται ανάλογος με τον χρόνο που θα διαθέσω. Δεν γίνεται να μην αφιερώνω χρόνο ή να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο να κάνω λίγες μέρες ή ώρες εφαρμογή και να περιμένω ότι έχω κατάρτιση «μεγάλου κτηρίου», αλλά η κατάρτισή μου θα είναι ανάλογη με την δική μου χρονο-επένδυση.
Οπότε το να αναρωτιέμαι πώς ένας δάσκαλος έφτασε σε μία Πνευματική Κλίμακα και να προσπαθώ «κόβοντας δρόμο» να τον φτάσω, καλύτερα θα είναι να αναλογιστώ πόσο από τον προσωπικό του χρόνο διέθεσε για να φτάσει στο σημείο που έφτασε. Τι έχασε για να κερδίσει το σημείο αυτό ?   
Όταν εστιάζουμε σε έναν στόχο, τότε όσο πιο πολύ αφοσίωση δίνουμε τόσο πιο πολύ πλησιάζουμε στο ζητούμενο. Όμως για να γίνει αυτό σημαίνει πως κάποια πράγματα δεν θα τα ζήσουμε ή θα τα σταματήσουμε ή θα τα αλλάξουμε ως συνήθειες για χάρη του στόχου.

Οι άνθρωποι που έφτασαν σε ένα ψηλό σημείο της επιλογής τους, που έφτασαν να αγγίξουν την πρωτιά, άφησαν πολλά πράγματα για να φτάσουν στο σημείο αυτό. Αλλά δεν νιώθουν ότι έχασαν, το αντίθετο, νιώθουν ότι κέρδισαν αυτό που ήθελαν.

ετικέτα ( Πνευματικότητα ) 

Δωροθέα