Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Πώς να πιστέψω στον εαυτό μου, αφού…

Η πίστη, μία έννοια γεμάτη ελευθερία η οποία βιώνετε από μας αποσπασματικά και κάτω από προϋποθέσεις.
Από την πολύ τρυφερή μας ηλικία η λέξη πίστη μας ακολουθεί και την κυνηγάμε. Πώς μας ακολουθεί ? Όταν όλοι και όλα ζητούν από εμάς να δείξουμε πίστη σε ότι και σε ανθρώπους και την κυνηγάμε για να την γνωρίσουμε κι εμείς ως έννοια και ως «αξία».


Καθώς η πίστη τοποθετήθηκε παράλληλα στην λέξη- έννοια «αξία». Έτσι ψάχνουμε να βρούμε την αξία για να μπορέσουμε να πιστέψουμε. Και όλο αυτό είναι ένα ατέρμονο ταξίδι που λέγεται ζωή.
Η ζωή η οποία αναζητά πάντα και στα πάντα την πίστη και την αξία, για να εκδηλώσουν κάποια στιγμή και την άλλη έννοια, την αγάπη.
Έννοιες λοιπόν 3 οι οποίες βιώνονται ανά περίπτωση και ανά περίσταση. Καθώς εμείς δεν έχουμε βιώσει τη λέξη εμπιστοσύνη απόλυτα και ολοκληρωτικά. Δεν έχουμε ιδέα πως είναι. Και όταν ακούμε τη φράση «πίστεψε στον εαυτό σου» Η απορία που γεννιέται είναι: πώς ? Πώς δηλαδή να πιστέψω στον εαυτό μου, τι εννοούμε ? Πώς γίνεται να πιστέψω στον εαυτό μου, αφού οι υπόλοιποι με απορρίπτουν ανά τομείς και ανά αξίες ?
Όταν λοιπόν η πίστη προς τον εαυτό μου είναι κάτω από προϋποθέσεις, τις οποίες δεν τις έχω ορίσει εγώ στον εαυτό μου, αλλά είναι η εικόνα που έχουν οι άλλοι για μένα. Η οποία εικόνα έρχεται μέσα από συμπεριφορές, μ,έσα από απώλειες, μέσα από όλα όσα έχουν συμβεί στον καθένα μας. Οπότε σύμφωνα με αυτή την εικόνα που έχω συλλέξει από όλους όσους με περιβάλλουν, αλλά και από όλα όσα μου έχουν συμβεί, μόνο προς την πίστη δεν με οδηγούν, αλλά ακριβώς στο αντίθετο. Δηλαδή στο να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου.
Πώς να πιστέψω λοιπόν, αφού πίσω από κάθε μου ιδέα, θα παρουσιαστεί έστω και ένα αλλά?
Πώς να πιστέψω στον εαυτό μου, αφού στα θέλω μου χρειάζεται να κάνω τον ράφτη και να κόβω και να ράβω ανάλογα ?
Πώς να πιστέψω στον εαυτό μου, αφού τα όνειρά μου παραμένουν στη σφαίρα της φαντασίας.
Και φυσικά πώς να πιστέψω στον εαυτό μου, αφού κανένας δεν πίστεψε ποτέ σε μένα, για την ολότητά μου και για όλα όσα είμαι και όσα δεν είμαι.
Και αφού δεν μπορώ να πιστέψω στον εαυτό μου, πώς μπορώ άραγε να πιστέψω σε κάποιον άλλον ?
Έτσι η εμπιστοσύνη είναι μία έννοια την οποία δεν την βιώνουμε, δεν ξέρουμε πως είναι. Απλώς την προσπαθούμε. Απλώς την αναπαράγουμε και φανταζόμαστε πως κάποτε θα τη βιώσουμε. Όλες οι διδασκαλίες αυτογνωσίας οδηγούν προς την αγάπη για τον εαυτό μας. Μα πως γίνεται να αγαπήσεις κάτι που δεν το εμπιστεύεσαι ?  Πώς να αγαπήσεις κάτι για το οποίο αμφιβάλεις ? Κάτι για το οποίο έχεις ενδοιασμούς ?
Η έννοια λοιπόν της εμπιστοσύνης και της πίστης στον εαυτό μας, είναι ένα σκαλί που όταν το «κατακτήσουμε» και το κατοικήσουμε και αρχίζουμε να το βιώνουμε τότε όλα αλλάζουν πραγματικά.
Αυτό είναι και το βασικό «κλειδί» που μας βγάζει από το «κελί» της αμφιβολίας και της αδικίας. Γιατί η βάση της αδικίας κρύβεται εκεί μέσα σε αυτή την μη πίστη.
Ναι θα αδικήσω και θα αδικηθώ όταν δεν πιστεύω. Γιατί όταν δεν πιστεύω μεροληπτώ. Και όταν μεροληπτώ, κάνω πως δε βλέπω ή βλέπω ότι καταλαβαίνω κι εκεί αδικώ και αδικούμε.
Πώς λοιπόν φτάνω το «σημαιάκι» μου σε αυτό το μεγάλο Βουνό της πίστης στον εαυτό μου ? Πώς μπορώ να πιστέψω σε μένα ? Γιατί αν πιστέψω σε μένα ?
Πίστη στον εαυτό μου αποκτώ, όταν δώσω την ευκαιρία στον εαυτό μου να μου μιλάει κάθε λεπτό. Να του δώσω το δικαίωμα να συστηθούμε. Να συστηθούμε θα πει, να αφήσω κάθε μου συναίσθημα, κάθε μου σκέψη να μου μιλήσει και να την καταγράψω. Χωρίς καμία μορφή κριτικής ή αξιολόγησης. Καθώς θα γίνεται αυτή η συνάντηση – σύσταση με τον εαυτό μου, θα αρχίσει το εσωτερικό μου κομμάτι να μου εμφανίζει τα δικά μου στοιχεία. Αυτά που είναι κρυμμένα, θαμμένα και τρομαγμένα από όλη την διαδρομή της αμφισβήτησης. Αυτό το μονοπάτι, δεν έχει τέλος έχει μόνο αρχή. Καθώς όσο ζω θα με γνωρίζω και όσο με γνωρίζω θα με εμπιστεύομαι. Όπως λοιπόν με έχω εμπιστευτεί σε τομείς όπως είναι η οδήγηση, που δεν το λες εύκολο, μπορώ να με εμπιστευτώ και σε άλλους τομείς. Τι με έκανε να εμπιστευτώ τον εαυτό μου στην οδήγηση ? Η γνώση. Η οποία γνώση μου ήρθε σταδιακά και η γνώση έγινε εμπειρία. Και όσο οδηγώ αναπτύσσομαι. Η γνώση, να γνωρίσω εμένα θα μου δώσει την πίστη που χρειάζομαι. Όχι δεν χρειάζεται να μοιάζω με κανέναν, όχι το ζητούμενο δεν είναι να δω ποιοι συμφωνούν ή διαφωνούν με μένα. Αλλά να μάθω τα δικά μου γιατί, τα δικά μου επειδή.
Η γνώση του ποιος είμαι λοιπόν χωρίς καμία, μα καμία κριτική διάθεση θα μου κάνει την αποκάλυψη του είμαι. Τώρα αν θεωρώ ότι κάτι που κάνω είναι λάθος, μπορώ να το αλλάξω.
Επενδύω στην πίστη του εαυτού μου. Πώς επενδύω ? Αναζητώ όλα όσα κάνω ή έχω κάνει στη ζωή μου. Δεν με βαθμολογώ αυτή τη φορά. Αλλά για κάθε τι που κάνω, με τον τρόπο που το κάνω αναγνωρίζω στον εαυτό μου την όλη του προσπάθεια.
Άλλωστε κανένας δεν μας αντάμειψε ποτέ για την όποια μας προσπάθεια, αλλά η ανταμοιβή ερχόταν από το αποτέλεσμα. Όπου εκεί δεν ήταν πάντα δίκαιη αυτή η αμοιβή. Καθώς εμείς μπορεί να είχαμε διαβάσει ώρες, για παράδειγμα και όταν μας εξέταζε ο δάσκαλος, να δενόταν «η γλώσσα μας κόμπος» από τρακ, στρες, άγχος ή ντροπή και ο δάσκαλος να έβγαινε στο συμπέρασμα, αδιάβαστος.
Έτσι καλό είναι να θυμάμαι, πως την δική μου προσπάθεια για κάτι την ξέρω μόνο εγώ. Δεν έχει κανένας άλλος τη δυνατότητα να το ξέρει, καθώς η προσπάθεια είναι μία εσωτερική διαδρομή. Κανένας δεν μπορεί να ξέρει τι προσπάθεια κάνω για να μην φάω κάτι, αν έχω υποσχεθεί δίαιτα. Κανένας δεν ξέρει πόση προσπάθεια κάνω για να πω ναι ή όχι σε κάτι.
Έτσι αυτή τη γνώση την έχουμε μόνο εμείς και είναι μέσα μας, άρα αφού μόνο εμείς έχουμε αυτή τη γνώση, αυτή θα πάρουμε οδηγό μας και όχι το κάθε αποτέλεσμα. Γιατί το κάθε αποτέλεσμα δεν είναι πάντα το σωστό.
Όσο το μονοπάτι αυτής της γνώσης το περπατάμε, γίνεται η «μαγική» εξισορρόπηση» του εσωτερικού μας συναισθηματικού κόσμου. Επιτέλους κάποιος με εμπιστεύεται, κάποιος με πιστεύει. Και αυτός ο κάποιος είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Και όταν αυτή η πίστη γίνει ένα τεράστιο «κτήριο» τότε μέσα σε αυτό χωράνε όλοι οι άνθρωποι που σε περιβάλλουν. Καθώς μετά ξέρεις και μετά δίνεις «ψήφο» εμπιστοσύνης στους άλλους ανθρώπους.
Καλό είναι να θυμάμαι πως όσο προσπαθώ να κάνω τους άλλους να πιστέψουν σε μένα, μπορεί να χάνω χρόνο. Καθώς ο κάθε ένας δίπλα μου, βλέπει από μένα ένα μικρό απόσπασμά μου, όσο καλά και να με ξέρει, όσο καλά και να νιώθει μαζί μου. Γιατί την όλη μου εικόνα την εσωτερική δεν μπορεί να την γνωρίζει κανένας παρά μόνο εμείς και κάποιες φορές ούτε κι εμείς. Για παράδειγμα δεν μπορούμε πολλές φορές να ξέρουμε τι «κατάλοιπα» μας έχει αφήσει εσωτερικά, στο υποσυνείδητο ένα συμβάν, όπως ένα ατύχημα.
Οπότε το να ζητάμε από τους άλλους εμπιστοσύνη είναι ένας κυκεώνας που δεν θα μας οδηγήσει κάπου. Γιατί την απόλυτη – τυφλή, όπως τη λέμε εμπιστοσύνη δεν θα την λάβουμε.
Μόλις όμως την εμπιστοσύνη την λάβουμε από τους εαυτούς μας, τότε αυτό το μεγάλο και ανεκτίμητο δώρο θα απλωθεί παντού. Σε όλη μας τη ζωή και σε όλο μας το περιβάλλον.
Ίσως να σας βοηθήσει ότι ο Θεός πιστεύει απόλυτα σε μας. Και αφού ο Θεός που είναι ο μόνος δίκαιος πιστεύει σε μας απόλυτα, κάτι παραπάνω ξέρει. Την ολόκληρη πίστη που ζητάμε από το περιβάλλον μας, μας τη δίνει εκείνος. Και μας τη δίνει, χωρίς να μας κρύβεται ή να μας κρύβει. Αφού μας όρισε βασιλείς των ουρανών θα πει ότι έχουμε μέσα μας πολλά κομμάτια, που το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να τα αναζητήσουμε και να τα γνωρίσουμε.
Πιστεύω στον εσωτερικό μου εαυτό λοιπόν και θέλω να τον γνωρίσω. Είναι μία στάση ζωής η οποία οδηγεί στην Ανάσταση ψυχής και σώματος. Και γεμίζει με φως όλη μας η ζωή.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα