Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Η εκτίμηση… γιατί δεν έρχεται ?

Η εκτίμηση είναι ένα «πιάτο» που μας σερβίρει ο άλλος δίπλα μας, χωρίς εμείς να έχουμε ποτέ τη δυνατότητα να δούμε τα «υλικά» που έκανε χρήση για τη δημιουργία του «πιάτου» αυτού.


Δηλαδή εμείς όλα μας τα χρόνια αναζητάμε από τους άλλους γύρω μας εκτίμηση και δεν την λαμβάνουμε όπως ακριβώς τη θέλουμε ή όπως ακριβώς πιστεύουμε ότι μας αξίζει.
Υπάρχει άραγε τρόπος να μπορέσει κάποιος να μας εκτιμήσει ακριβώς γι’ αυτό που είμαστε ? Όχι δεν υπάρχει, όχι γιατί οι άλλοι δεν θέλουν απλώς γιατί δεν υπάρχει η δυνατότητα αυτή.
Για να το καταλάβουμε όλο αυτό θα δώσω ένα παράδειγμα που πάνω κάτω το έχουμε βιώσει όλοι μας με μορφή παραλλαγής του.
Ας υποθέσουμε ότι είμαστε πολύ κουρασμένοι και επιστρέφουμε στο σπίτι μας για να χαλαρώσουμε από μία δύσκολη μέρα. Μόλις φτάνουμε στο σπίτι μας και μόλις έχουμε βγάλει τα παπούτσια μας χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ένας φίλος μας τον οποίο εμείς τον αγαπάμε πολύ. Και ζητάει την βοήθειά μας για κάτι που του συμβαίνει αμέσως εκείνη την ώρα.
Εμείς χωρίς καλά καλά να το σκεφτούμε, του λέμε «έρχομαι».
Οπότε σε κλάσματα δευτερολέπτου έχουμε ξεχάσει τους εαυτούς μας εντελώς και αρχίζουμε την διαδικασία να σταθούμε στο πλευρό του φίλου μας.
Ο φίλος μας, αγνοεί τελείως τη δική μας κατάσταση, δηλαδή το πόσο κουρασμένοι είμαστε. Αγνοεί επίσης ότι εκείνη την ώρα επιλέξαμε να πάμε να τον στηρίξουμε αντί να ξεκουραστούμε. Ότι δηλαδή θυσιάσαμε την δική μας ξεκούραση για εκείνον.
Πάμε λοιπόν βοηθάμε τον φίλο μας. Και όταν εκείνος μας λέει «σε ευχαριστώ, να είσαι καλά». Εμείς μπορεί να του πούμε «σώπα, αδερφέ μου, γι αυτό είναι οι φίλοι» .
Αποτέλεσμα είναι το εξής. Ο φίλος μας αφού αγνοεί απόλυτα όλο αυτό που κάναμε εμείς για εκείνον, δηλαδή αφήσαμε την δική μας ξεκούραση για να πάμε κοντά του. Εκείνος λοιπόν θα δημιουργήσει ένα «πιάτο» εκτίμησης που ενδεχομένως εμάς να μας φανεί φτωχό, λίγο, άδικο. Πότε και με ποιο τρόπο θα το δούμε αυτό το «πιάτο» ? Μα με μία κατοπινή δική του συμπεριφορά.
Καθώς λοιπόν οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι άνθρωποί μας αγνοούν την δική μας εσωτερική διαδρομή για κάθε τι που αφορά τη μεταξύ μας σχέση, ενδέχεται να μας σερβίρουν μία εκτίμηση που να μοιάζει φτωχή, αλλά και να είναι.
Αφού λοιπόν κανένας, μα κανένας δεν έχει τη δυνατότητα να δει μέσα μας, να δει τι συναισθήματα και ποιες σκέψεις μας βασανίζουν για να κάνουμε ή όχι κάτι που αφορά τη μεταξύ μας σχέση και ο καθένας έχει τον δικό του εσωτερικό «χώρο» που σπάνια επιλέγουμε να τον εμφανίσουμε. Είναι λογικό να μην λαμβάνουμε την εκτίμηση όπως θα τη θέλαμε.
Ποιος μπορεί να μας δώσει το απόλυτο της εκτίμησης ?
Μα μόνο ο ίδιος μας ο εαυτός, καθώς μόνο αυτός είναι απόλυτα μαζί μας, μόνο αυτός παρακολουθεί τι θυσιάζουμε και πως και μόνο αυτός έχει τη δυνατότητα να μας δώσει την τόσο σπουδαία αυτοεκτίμηση.
Αντί λοιπόν να στεναχωριέμαι που δεν λαμβάνω εκτίμηση. Και αμέσως μετά να μετανιώνω για όλα όσα κάνω για τους άλλους, να με μελώνω και να με θεωρώ ίσως και θύμα. Μπορώ να το πάρω αλλιώς το σενάριο και να δώσω την εκτίμηση στον εαυτό μου, την οποία θα την αντικαταστήσω με την μέχρι τώρα κριτική – αξιολόγηση- κατάταξη που είχα. Που κάθε φορά που κάποιος δεν με εκτιμούσε, έλεγα «καλά να πάθω, ας πρόσεχα».

Όχι δεν πάθαμε καλά, όχι ο άλλος δεν είναι άδικος, απλώς δεν γνωρίζει πολλά κομμάτια από εμάς. Οπότε η εκτίμηση είναι ένα διαμάντι ατομικό και προσωπικό. Και όταν το ενεργοποιήσετε αυτόματα βρίσκεστε σε ένα υπέροχο τεράστιο τραπέζι γεμάτο από τα «πιάτα» εκτίμησης που κάθε συνάνθρωπός σας, σας έχει ετοιμάσει. Και τότε θα δείτε ότι όλα τα πιάτα μαζί από το τεράστιο τραπέζι έχουν για σας ένα ολοκληρωμένο σενάριο εκτίμησης. Καθώς ο κάθε ένας από αυτούς τους συνανθρώπους σας δημιουργεί το δικό του πιάτο εκτίμησης και όλα μαζί τα πιάτα καθρεφτίζουν το μεγαλείο σας.

ετικέτα ( ελευθερία) 

Δωροθέα