Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Ρόλος – καθρέφτισμα ->αντιδραστικός – ήρεμος

Αυτοί είναι λοιπόν δύο ρόλοι οι οποίοι υπάρχουν και οι δύο μέσα σε κάθε άνθρωπο. Συνήθως ο ένας ρόλος «μάχεται» τον άλλον, μέσα από την εσωτερική μας διαδικασία κυρίως του φόβου. Και οι δύο αυτοί ρόλοι, δίνουν μάχες μάσα μας για το ποιος θα επικρατήσει, σύμφωνα με τις συνθήκες της ζωής μας, αλλά και συμφώνα με το όλο συναισθηματικό μας υπόβαθρο.


Υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν τον έναν από τους δύο και αυτόν συντηρούν και διατηρούν με μεγάλη προσπάθεια στη ζωή τους. Δηλαδή ίδια προσπάθεια χρησιμοποιεί και ο ρόλους του ήρεμου και ο ρόλος του αντιδραστικού. Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν επιλέξει τη ζυγαριά να γέρνει προς τον έναν ρόλο μέσα τους βιώνουν την απόλυτη μάχη, της μη αποδοχής.
Όμως υπάρχουν και άνθρωποι που συντηρούν και τους δύο ρόλους ανάλογα με την περίπτωση. Έτσι θα είναι πότε ήρεμοι και πότε αντιδραστικοί. Όπου το αντιδραστικό μπορεί να μην το αντιλαμβάνονται και να το βαφτίζουν ηρεμία.
Τι γίνεται λοιπόν όταν η «ζυγαριά» γέρνει προς τον έναν ρόλο ?
Όταν επιλέξω να λέω ότι είμαι ήρεμος και υιοθετώ μία τέτοια συμπεριφορά, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι γνωρίζω το γιατί. Αλλά μπορεί να φοβάμαι να εκθέσω τις πραγματικές μου θέσεις, έτσι μένω στη σιωπή, στο δεν μιλάω και οι άλλοι με θεωρούν ήρεμο. Όμως με αυτή τη στάση μου, η οποία δεν έχει βάση τη γνώση του εαυτού μου, θα με φέρει αντιμέτωπο να περιτριγυρίζομαι από άτομα αντιδραστικά. Αυτό όχι δεν είναι τιμωρία, αλλά ισορροπία. Γιατί και οι δύο ρόλοι αυτοί υπάρχουν. Οπότε όταν εγώ μένω και επιμένω στο είμαι ήρεμος, χωρίς βάση, η αντίδραση θα βρίσκεται συνέχεια στη ζωή μου. Κι αν επιλέξω να κόψω κάθε γέφυρα από αυτούς τους ανθρώπους που προκαλούν αντίδραση, τότε η αντίδραση θα μεταφερθεί στη ζωή μου, δηλαδή σε καταστάσεις και γεγονότα, τα οποία θα έχουν ως βάση τους την αντίδραση.
Όλο αυτό θα συμβαίνει μέχρι να πάρω την απόφαση να γεφυρώσω την απόσταση από το κομμάτι μου το οποίο ή θάβω ή αγνοώ. Ποιο κομμάτι μου ? Την αντίδρασή μου. Η ηρεμία που συντηρώ καλό είναι να θυμάμαι πως έχει μέσα της το μεγάλο ενδεχόμενο να ενεργοποιήσω καρκινώματα.
Αν τώρα έχω επιλέξει τον ρόλο της αντίδρασης καλό είναι να γνωρίζω πως η ηρεμία που βρίσκεται δίπλα μου δεν είναι αληθινή αλλά κατά ανάγκη. Η ανάγκη αυτή της ηρεμίας που υπάρχει στη ζωή μου, είναι σαν ένα μπαλόνι το οποίο φουσκώνει και κάποια στιγμή θα σκάσει. Ο τρόπος που θα σκάσει το μπαλόνι αυτό θα είναι είτε μέσα μου, με ένα έμφραγμα ή εγκεφαλικό ή οι άνθρωποι που είναι δίπλα μου κάποια στιγμή θα κάνουν την έκρηξη τους.
Καθώς ο ρόλος της αντίδρασης που έχω επιλέξει, έχει οδηγήσει τους άλλους γύρω μου να πάρουν τον ρόλο της ηρεμίας. Έτσι δεν υπάρχει ισορροπία.
Το ζητούμενο δεν είναι να αρχίσουμε τις μάχες, ούτε να μας πιάσει πανικός. Αλλά να ενεργοποιήσουμε την γνώση. Τη γνώση που θα μας οδηγήσει να μάθουμε τους ρόλους αυτούς κάτω από ποιες συνθήκες και προϋποθέσεις υπάρχουν. Να μάθουμε από τους εαυτούς μας, ποιος είναι ο λόγος που μας οδήγησε προς τον έναν ρόλο και ποιος λόγος μας έκανε να θάψουμε ή να μην ξεθάψουμε τον άλλον. Ποιος φόβος μας κάνει κουμάντο?  
Εφόσον είπαμε ότι αυτοί οι δύο ρόλοι υπάρχουν μέσα μας, θα πει πως όπως έχουμε το δεξί μας χέρι, έχουμε και το αριστερό. Τα οποία έχουν μία συμμετρία και μία ισημερία. Τι θα πει συμμετρία και ισημερία ? Θα πει πως και οι δύο ρόλοι καταλαμβάνουν ίδιο χώρο μέσα μας. Τι θα γίνει αν ένα από τα δύο χέρια μας τα θέσουμε εκτός λειτουργίας ? Απλώς αυτό που δεν θα κάνουμε χρήση, θα υπάρχει, αλλά μέσα από την αδράνεια δεν θα έχει την δυνατότητα να κάνει ότι το άλλο. Το χέρι δε, που κάνουμε χρήση θα είναι δυνατό αφού επάνω του έχουμε στηρίξει όλη την λειτουργία μας.
Το πρώτο που χρειάζεται να κάνω είναι να αποδεχτώ ότι μέσα μου υπάρχουν με το ίδιο μέγεθος η ηρεμία και η αντίδραση. Να νιώσω καλά που τους έχω και τους δύο. Είναι η ισορροπία που ψάχνω τόσα χρόνια. Ο λόγος που βιώνω αυτά που βιώνω είναι από αυτή τη μη αποδοχή. Αν δηλαδή περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους αντιδραστικούς ή καταστάσεις, είναι επειδή μάχομαι αυτό το δικό μου κομμάτι και κάθε μέρα το συρρικνώνω.  Μόλις κάνω την αποδοχή, την αναζήτηση και την αναγνώριση μέσα μου τότε σταδιακά το περιβάλλον μου θα αρχίσει την αυτοθεραπεία του. Η διάθεση για ειλικρίνεια προς τον εαυτό μου θα γίνει η αιτία για να δημιουργηθεί η υποδομή της ισορροπίας και της αρμονίας.
Για πρώτη φορά, ίσως, δέχομαι και αποδέχομαι τον εαυτό μου για αυτό που είναι. Τι είναι ? Αντιδραστικός και ήρεμος. Ύστερα καλό είναι να αρχίσω να αναζητώ την ηρεμία μου, πότε και πως υπάρχει και την αντίδρασή μου πότε και πως υπάρχει. Με στόχο αφού έρθουν σε ισορροπία και σταθούν με γενναιότητα ο ένας ρόλος απέναντι από τον άλλον, να αρχίσουν οι στροβιλισμοί χαράς και ενότητας. Να αρχίσουν αυτοί οι δύο ρόλοι να αναβαθμίζονται στον χορό της αγάπης, δηλαδή το άπειρο. Και μέσα από αυτόν τον στροβιλισμό γίνεται το καταπληκτικό Είμαι. Γίνομαι η σταγόνα της γνώσης. Και όχι η γραμμή γνώμης που ήμουν μέχρι χθες. Δηλαδή που κρατούσα μία «γραμμή» συμπεριφοράς για να έλξω καλή γνώμη. Γιατί η καλή γνώμη, οδηγεί στη συγνώμη, ενώ η ένωση μας οδηγεί στην έ-γνωση, δηλαδή στην επίγνωση.
Ο ρόλος του συνόλου με οδηγεί αυτόματα στη βελτίωση κάθε σχέσης, αφού βελτιώνεται σταδιακά η σχέση με το δικό μου είμαι. Σταματάω να θέτω στον εαυτό μου λοιπόν γραμμές οι οποίες θα είναι μόνιμα παράλληλες και επιλέγω την γέφυρα ενότητας.

Πόσο διάστημα θα με πάρει αυτή η γέφυρα ενότητας ? Μα ανάλογα με το ποια γραμμή έχω συντηρήσει και για πόσο διάστημα. Το ευτύχημα της ιστορίας, είναι πως η διαπίστωση που θα κάνουμε ότι μέσα μας έχουμε και τους δύο αυτούς ρόλους, από μόνη της θα κάνει τη διαφορά. Δεν είναι ανάγκη να θυμώσω με τον εαυτό μου, όταν συναντήσω τον ρόλο καθρέφτη μου. Καθώς είναι θα θυμάμαι, το άλλο μου μισό, που τόσα χρόνια το ψάχνω έλκω από μένα. Και ίσως να το βρήκα και έξω από μένα, αφού κάποιοι άνθρωποι έπαιξαν τον αντίθετο ρόλο για «χάρη» μου χρόνια. Δηλαδή οι αντιδραστικοί άνθρωποι που ήταν πλάι μου, ήταν έτσι για να με οδηγήσουν σε αυτή τη στιγμή της διαπίστωσης και να αρχίσω να αναγνωρίζω το είμαι μου.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα