Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

«Μάχαιραν ἔδωκες, μάχαιραν θά λάβεις» (Ματθ. 5,3)

Γιατί βλέπουμε μόνο τό μαχαίρι πού παίρνουμε;...
Ας πάψουμε να πονάμε και να κλαψουρίζουμε για το «μαχαίρι» που νομίζουμε ότι μας έμπηξε κάποιος και ας αναλογιστούμε πόσα «μαχαίρια» μπήξαμε εμείς στο παρελθόν στους συνανθρώπους μας και τους αφήσαμε «αιμόφυρτους» κάτω χωρίς να δώσουμε σημασία και τα ξεχάσαμε.


Ας αναλογιστούμε πόσα μαχαίρια εκσφενδονίζονται καθημερινά προς κάθε κατεύθυνση. Από εμάς προς τους άλλους αλλά και από τους άλλους προς εμάς. Μαχαίρια φθόνου, μίσους, θυμού, ζήλειας και αδιαφορίας για να κάνουμε κακό στον άλλον με την δικαιολογία ότι προστατεύουμε το εγώ μας το αδικημένο.
Ξεχνάμε βέβαια τον νόμο της ανταποδοτικότητας του σύμπαντος που φέρνει σε ισορροπία όλες τις αδικίες.
Ας θυμηθούμε λίγο τον Πέτρο που έβγαλε το μαχαίρι του και έκοψε το αυτί του Μάλχου που ήλθε να συλλάβει τον Ιησού και Εκείνος αφού επέπληξε τον Πέτρο έσπευσε και συγκόλλησε θαυματουργικά το κομμένο αυτί, φερόμενος στον «εχθρό» Του με αγάπη.
Ας δούμε πώς εμείς μαχαιρώνουμε καθημερινά και μερικές φορές πισώπλατα, όχι μόνο τον εχθρό μας αλλά και όλους αυτούς που μας αγαπάνε, τον πατέρα μας, την μάνα μας, τον αδελφό μας, τον φίλο μας, τον γείτονά μας, τον συνάνθρωπό μας.
Ο Θεός δεν μας ξεχωρίζει σε καλούς και κακούς, η διαχωριστικότητα είναι δικό μας μειονέκτημα. Περιμένει από όλους μας να φερθούμε με αγάπη και να μετανιώσουμε για κάθε λάθος πράξη του παρελθόντος μας και τότε θα μας δεχτεί στην ζεστή αγκαλιά Του για να μας φροντίσει και να μας γεμίσει με στοργή.
Επομένως την επόμενη φορά που θα δεχτούμε μια μαχαιριά ας ρωτήσουμε μέσα μας, τι μου θυμίζει όλο αυτό; Πότε φέρθηκα, πόσες φορές και σε ποιόν με τον ίδιο τρόπο; Πότε προσπάθησα να υπερασπιστώ το εγώ μου και δεν φέρθηκα με αγάπη στον αδελφό μου;
Αν δεν το ’κανα τότε μέχρι τώρα, ας φερθώ τώρα με αγάπη και κατανόηση για να ισορροπήσω τα πράγματα και να βγάλω από πάνω μου όλο αυτό το φορτίο που με έχει πλακώσει.

Ετικέτα ( Αναγέννηση )


Τάσος Παπαμιχαλόπουλος