Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Η χειρότερη απουσία… είναι το μαζί.

Πόσοι άνθρωποι άραγε είναι μαζί και στην ουσία δεν είναι μαζί? Πόσο μέσα στον ίδιο χώρο, σπίτι η παρουσία είναι απουσία ?
Η χειρότερη απουσία είναι αυτή που όταν είσαι μαζί, δεν είσαι μαζί. Να είσαι με τους ανθρώπους σου και να νιώθεις ένα κενό μεγάλο. Να νιώθεις μόνος και την καρδιά σου άδεια.


Το να είσαι τελικά με ανθρώπους δεν είναι το ζητούμενο, αλλά το να επικοινωνείς με τους ανθρώπους εσωτερικά. Να μην είναι απαραίτητα τα λόγια, αλλά να νιώθεις τις καρδιές σας να «μιλούν». Και να ξέρεις ακόμη και η σιωπή του ανθρώπου δίπλα σου τι ακριβώς εκφράζει. Να μην έχεις ανάγκη ούτε για επιβεβαίωση, ούτε για αναγνώριση, αλλά μόνο να νιώθεις ασφάλεια από την παρουσία.
Οι σχέσεις των ανθρώπων γεμάτες από ανταγωνισμούς έφτασαν να είναι ένας μόνιμος μετρητής που καταμετρά πάντα τα σωστά και τα λάθη. Με αποτέλεσμα να είμαστε με τους δικούς μας ανθρώπους και να νιώθουμε ότι δίνουμε εξετάσεις κάθε λεπτό. Να νιώθουμε ότι κάποιος μετράει κάθε λεπτό τα σωστά μας και τα λάθη μας και να μας βαθμολογεί.
Έτσι με τους δικούς μας ανθρώπους φτάνουμε στο σημείο να απομονωνόμαστε και να κρατάμε μέσα μας τα κομμάτια μας, από φόβο απόρριψης. Ο φόβος αυτός δημιουργείται από όλη αυτή την καταμέτρηση, βαθμολόγηση. Την οποία καταμέτρηση, βαθμολόγηση την κάνουμε κι εμείς αφού έτσι έχουμε συνηθίσει.
Το να νιώθεις λοιπόν μοναξιά με τους ανθρώπους σου και ακόμη και η παρουσία τους να σε οδηγεί στην αποξένωση, είναι η αλήθεια. Καθώς ξέρεις ότι ο ρυθμός της καρδιάς που έχει μέσα της την αγάπη, έχει μεταφερθεί στον καταμέτρη- μυαλό. Η αγάπη, η εκτίμηση, ο σεβασμός που νιώθει ο κάθε άνθρωπός μας για μας, κι εμείς για εκείνον έχει μεταφερθεί στο μυαλό και το μυαλό βάζει βαθμούς αξιολόγησης. Νιώθουμε ότι είμαστε στο σχολείο και ότι κάποιος κάθε μέρα θα μας βρει «αδιάβαστους» δηλαδή λάθος σε έναν τομέα.
Οπότε μπορεί να είμαστε με τους ανθρώπους μας, όμως να νιώθουμε μόνοι μας. Να ξέρουμε ότι όλα όσα είμαστε πραγματικά δεν μπορούμε να τα εκφράσουμε με τον φόβο της αξιολόγησης.
Αυτή είναι η χειρότερη μορφή απουσίας, η παρουσία μέσα από το πρίσμα της κριτικής, της αξιολόγησης.
Το ζητούμενο μας είναι να φτάσουμε με τους ανθρώπους μας να νιώθουμε άνετα και ήρεμα. Να κάνουμε προσπάθεια να βγάλουμε από μέσα μας την αξιολόγηση. Και τότε το μαζί θα είναι μαζί, αλλά και το χώρια θα είναι μαζί.
Θα νιώθουμε την ζεστασιά της σχέσης, της όποιας σχέσης να είναι μέσα μας. Κι όταν αυτή η ζεστασιά είναι μέσα μας απόσταση δεν υπάρχει. Γιατί η απόσταση δημιουργείται πρώτα στην καρδιά. Και όταν η καρδιά έχει απόσταση τότε και το δίπλα είναι μακριά.
Όταν οι καρδιές χτυπούν στον ρυθμό της αγάπης απόσταση δεν υπάρχει. Γιατί ο παλμός της αγάπης νικά τον χώρο και τον χρόνο ακόμη και την εικόνα.

Πόσο μαζί είναι το μαζί και πόσο χώρια είναι το χώρια ?

ετικέτα ( Τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα