Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Λέω- πράττω- βιώνω- είμαι.

Ένας δρόμος από 4 λέξεις οι οποίες όταν αρχίσουν να γίνονται βήμα, τότε φτάνουμε σε σημεία, σε στάσεις, οι οποίες μας οδηγούν σε ανάλογες καταστάσεις. Οι ανάλογες καταστάσεις έρχονται μέσα από το είμαι. 

Όμως εμείς οι άνθρωποι, νομίζουμε ότι οι καταστάσεις έρχονται μέσα από το λέω. Κι όμως το λέω φτάνει να γίνεται θηλιά αν δεν συνεργάζεται αρμονικά με το πράττω. 
Δηλαδή, οι άνθρωποι είναι εύκολοι στο να λένε. Λένε, λένε και ο λόγος τους κάποιες φορές μοιάζει ότι ξεπερνά τους εαυτούς τους. Λένε για να πείσουν τους εαυτούς τους και το περιβάλλον τους. Όμως ο λόγος είναι άκυρος, αν αυτά που πράττω είναι εντελώς διαφορετικά. Και τότε αυτή η διαφορά ανάμεσα στο λέω και το πράττω δημιουργεί τις προϋποθέσεις του τι θα βιώσω και τι θα είμαι τελικά.
Αν λοιπόν λέω φράσεις μέσα από διαδρομές αυτογνωσίας, μέσα από διαδρομές πνευματικότητας, ή απλές φράσεις που με οδηγούν να μοιάζω καλός άνθρωπος, θετικός άνθρωπος, πνευματικός άνθρωπος και το πράττω μου είναι τελείως ασύμμετρο με τον λόγο μου, τότε το βιώνω μου θα είναι σύμφωνο με το πράττω και ποτέ με το λέω.
Έτσι αν λέω «αγάπη να έχουμε μεταξύ μας» και πράττω μέσα από κριτική, αξιολόγηση, κουτσομπολιό κλπ. Αυτά που θα ζήσω – βιώσω, θα είναι μέσα από την διαδρομή αυτή και όχι από τον λόγο μου.
Αν ο λόγος μου είναι προσευχή και δεν πράττω σύμφωνα με την προσευχή, για παράδειγμα από το Πάτερ Ημών, το οποίο μου ζητάει να αδειάσω την καρδιά μου από όλα όσα κρατάω τους συνανθρώπους μου, έτσι ώστε ο Θεός να με βοηθήσει να μην έχω τον πειρασμό από τον πονηρό.  Ο πειρασμός από τον πονηρό ενεργοποιείται κάθε φορά που κάνω κριτική, κάθε φορά που κάνω αξιολόγηση. Άρα αν λέω και πράττω άλλα από την προσευχή μου δεν θα βιώνω ευλογίες ή θα τις βιώνω αποσπασματικά.
Όχι γιατί ο Θεός δεν θέλει να μας βοηθήσει, αλλά γιατί η συνείδησή μας, συλλέγει τις πράξεις μας και τις εσωτερικές μας σκέψεις και όχι τον Λόγο μας ο οποίος είναι ξερός χωρίς καμία βάση.
Κάθε δέντρο για να μας δώσει το μεγαλείο του πρώτα από όλα θα δημιουργήσει τις ρίζες του. Ρίζες δικές μας είναι το πράττω – το σκέφτομαι. Ανάλογα λοιπόν με αυτά τα δύο το δέντρο μας θα βγάλει από πάνω, δηλαδή στην ζωή μας, ανάλογα κλαδιά και καρπούς.
Έτσι αν θέλω να είμαι ήρεμος, ευτυχισμένος, γεμάτος ειρήνη, αρμονία, υγεία και αγάπη, ας δω τα τρία προηγούμενα βήματά μου, δηλαδή το λέω- πράττω- βιώνω.
Αν βιώνω πόνους σωματικούς και συναισθηματικούς μπορώ να κάνω αναζήτηση στον λόγο μου και στις πράξεις μου για να δω τι έχει μαζέψει η συνείδησή μου και μου τα φέρνει μπροστά μου με τρόπο βιώνω.
Αν δεν μπορώ να καταλάβω πώς έχω φτάσει σε κάποιες διαδρομές και βιώνω πόνους και δυσκολίες, μπορώ αυτές τις διαδρομές να τις κάνω «φακό» -«οδηγό» για να αρχίσω να ψάχνω το πράττω μου που συνεργάζεται με την κριτική μου και την αξιολόγησή μου.
Και όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος, δεν μπορούμε να κρίνουμε ούτε τους εαυτούς μας. Καθώς κανένας μας δεν είναι τόσο δίκαιος όσο ο Θεός και ο Ιησούς Χριστός.

Οπότε κάθε φορά που κρίνω απομακρύνω από μένα το Άγιο Πνεύμα το οποίο θα με οδηγήσει στο πιο ευλογημένο μου είμαι.

ετικέτες ( τέχνη ζωής & πνευματικότητα )  

Δωροθέα