Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Η υπό-σχεση.

Η υπόσχεση είναι μια μορφή δέσμευσης η οποία ενδέχεται πολλές φορές να μας φέρει αντιμέτωπους με δυσάρεστα κομμάτια στην ζωή μας.
Ο τρόπος που θα μας φέρει σε δυσάρεστα κομμάτια στην ζωή μας, είναι όταν εμείς θα πάρουμε απόσταση από την υπόσχεση αυτή. Κάθε φορά δηλαδή που υπόσχομαι και μετά αθετώ τον λόγο μου, αυτόματα βάζω στην ζωή μου παγίδες. Παγίδες που θα πέσω εγώ ο ίδιος μέσα. Καθώς η υπόσχεση είναι ένας είδος δέσμευσης και έτσι αυτήν την δέσμευση για κάποιους λόγους την ακυρώνω, χωρίς να ξέρω τι θα αντιμετωπίσω στο μέλλον.


Καθώς η ζωή είναι ένας συλλέκτης από διάφορα που εμείς πράττουμε, σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε και με το πλήρωμα του χρόνου, μου τα φέρνει η ζωή μπροστά μου να τα βιώσω ως καταστάσεις, γεγονότα ή συμπεριφορές.
Αν για παράδειγμα έχω την τάση να υπόσχομαι, για να υπόσχομαι, δηλαδή για να αποφύγω καβγά, συζήτηση ή ότι άλλο και έτσι δίνω υπόσχεση και δεν την τηρήσω, αυτόματα βάζω μέσα στον «κουμπαρά» της ζωής μου την αθέτηση. Και έτσι αυτή η αθέτηση γίνεται μία σίγουρη διαδρομή για το μέλλον μου.
Καθώς όταν υπόσχομαι χωρίς να ξέρω γιατί και αν μπορώ να κρατήσω την υπόσχεση αυτή και τελικά την ακυρώνω τότε αδικώ. Και αφού αδικώ, θα αδικηθώ από την ζωή μου, η οποία θα με φέρει αντιμέτωπο με καταστάσεις αθέτησης. Αυτό σημαίνει το ότι έδωσα θα πάρω.
Οπότε καλό είναι πριν δώσω την όποια υπόσχεση να δω όλες τις παραμέτρους που υπάρχουν γύρω από την υπόσχεση αυτή. Και να ρωτήσω τον εαυτό μου, είμαι σίγουρη/ος γι’ αυτό που δέχομαι- δένομαι ? Αν όχι καλύτερα θα είναι να πω «θα δούμε», «ίσως», « θα το ξανά συζητήσουμε», «για σήμερα ναι, για αύριο δεν ξέρω». Φράσεις δηλαδή που να προστατεύουν το σύνολο και εμένα και τον ή τους άλλους που αφορά η υπόσχεση- δέσμευση αυτή.
Τώρα αν έχω περάσει από δρόμους υποσχέσεων από το παρελθόν που τις οποίες έφτασα να ακυρώσω είτε σιωπηλά, είτε με λόγια, καλό είναι να τις αναζητήσω και να φτάσω να καταλάβω ότι αδίκησα και ότι έχω γίνει συλλέκτης αδικιών οι οποίες θα έρθουν στο μέλλον μπροστά μου να τις βιώσω.
Έτσι μπορώ να δημιουργήσω έναν κατάλογο από τις υποσχέσεις που αθέτησα τον λόγο μου και να αρχίσω σταδιακά και μία μία να ζητώ συγνώμη από τους συμμετέχοντες μέσα από τον γραπτό μου λόγο. Δηλαδή να αφιερώσω χρόνο και να γράψω στον κάθε συμμετέχοντα συγνώμη και με προσευχή να περάσω στην συγχώρεση και του εαυτού μου. Το διάστημα που θα μας πάρει η εργασία αυτή είναι πάντα σχετικό. Όμως θα θυμάμαι πως τις υποσχέσεις που αθέτησα στα χρόνια που πέρασαν, με περιμένουν μπροστά μου στο μέλλον μου. Έτσι αν όλο αυτό μου μοιάζει βουνό σαν εργασία, απλώς θα επιλέξω να βιώσω την αθέτηση της ζωής μου στο αύριο μου.

Και από δω και πέρα πριν να υποσχεθώ καλό είναι να σκεφτώ και να ρωτήσω τον εαυτό μου, σίγουρα μπορώ ? Ποιος είναι ο λόγος που υπόσχομαι ? Μήπως να δοκιμάσω να πω, «θα το σκεφτώ»? 

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα