Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Όταν αφήνεσαι στους πειρασμούς, απομακρύνεις τον εαυτό σου από τον Θεό.

Πειρασμός είναι αυτό που μας οδηγεί να θέλουμε να έλξουμε και να μαγνητίσουμε όλα όσα ποθεί το μυαλό μας και οι σκέψεις μας και όχι ότι θέλει η καρδιά μας.


Το μυαλό μας δεν θα μας οδηγήσει ποτέ στην Θέωση και στην ένωση με την Ουσία μας και την Πηγή μας. Καθώς το μυαλό μας, πάντα θα επηρεάζεται μέσα από τα πάθη μας και θα είναι πάντα πεινασμένο. Πάντα στο μυαλό μας κάτι λείπει, κάτι έχει για να γκρινιάζει, ακόμη και όλα τέλεια να είναι, το μυαλό μας θα μας γεννήσει προβλήματα τα οποία σιγά σιγά και με την γκρίνια θα γίνουν αυτά τα προβλήματα τόσο στέρεα και δυνατά που δεν θα βρίσκουμε την έξοδο από αυτά.
Ο Ιησούς αν θυμάστε έκανε 40 μέρες νηστεία και μόλις ολοκλήρωνε εμφανίστηκε ο πειρασμός και άρχισε να του βάζει μπροστά του διαδρομές, όπως υπερηφάνεια, αλαζονεία δηλαδή βήματα του εγωισμού και του μυαλού. Και Του είπε, αν με προσκυνήσεις θα σου τα χαρίσω όλα, αρκεί να αποποιηθείς τον Θεό. Και ο Ιησούς αρνήθηκε.
Έτσι το μυαλό μας, μας κατευθύνει να πέσουμε σε αυτούς τους πειρασμούς και όταν ενδώσουμε έστω και σε έναν από αυτούς, γινόμαστε έρμαια του πειρασμού. Ο οποίος εισέρχεται όχι μόνο μέσα σε μας, αλλά απλώνεται σαν επιδημία σε όλη μας την οικογένεια και σε όλο μας το περιβάλλον. Καθώς ο πειρασμός από μας ζητάει και θα ζητάει. Καθώς ο πειρασμός δεν δίνει τίποτε χωρίς αντάλλαγμα. Και φυσικά το αντάλλαγμα θα είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που εμείς νομίζουμε ότι έλξαμε. Γιατί δεν έλξαμε εμείς, αλλά ο πονηρός, εισχωρεί στην ανάσα μας και μας κάνει μέσα από τον εγωισμό μας, το μυαλό μας κατά τα συναισθήματά μας υποχείριό του. Έτσι μπορεί να έλξω, αλλά πίσω από κάθε έλκω κρύβεται μία παγίδα. Την οποία παγίδα, δεν είναι απαραίτητο ότι θα την ζήσω εγώ, αλλά θα πάει στα παιδιά μου, στα εγγόνια μου, στην δουλειά μου. Καθώς ο πειρασμός και ο πονηρός, δεν πρεσβεύουν την αγάπη και την ελευθερία, αλλά την σκλαβιά και την κτητικότητα.
Άρα όταν θέλω να ενεργοποιήσω τις «εσωτερικές μου δυνάμεις» με το μυαλό μου, για να ικανοποιήσω σκέψεις μου και πόθους μου, καλό είναι να γνωρίζω ότι το τίμημα θα είναι μεγάλο. Οι σκέψεις είναι οι σειρήνες οι οποίες πάντα θα μας παρουσιάζουν το ανικανοποίητο μπροστά μας, πάντα θα μας οδηγούν μέσα από την αδικία που μπορεί να νιώθουμε, γιατί αυτός έχει και όχι εγώ. Κι έτσι το εγώ βασανίζεται και θα βασανίζεται και θα μαγνητίζεται, από «χρυσές» διαδρομές που θα μας κάνουν να πιστεύουμε ότι το ζητούμενο μας για την ζωή, είναι όλα όσα ποθεί το μυαλό μας και το εγώ μας. Τα χρόνια μας περνούν και όλα όσα ποθούσαμε κάποια ήρθαν και κάποια όχι, αλλά παράλληλα έρχονται και οι απώλειες, ο πόνος και οι στεναχώριες. Καθώς δεν ακούμε την καρδιά μας, την αγάπη δηλαδή τον Ιησού Χριστό, ο οποίος μας ζητά την ειρήνη μέσα μας.
Καθώς μόνο η καρδιά έχει μέσα της τον δρόμο και τον τρόπο για την ωφέλεια της ψυχής μας. Και πως βιώνεται αυτός ο δρόμος ? Με την συνεχόμενη νοερά προσευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, η οποία σταδιακά μας αναβαθμίζει, σταδιακά για να βιώσουμε την Ειρήνη.

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα