Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Ένα πράγμα να μη χρωστάς.

Αυτή είναι μία παράξενη εποχή χρέους. Κάθε μία οικογένεια και κάθε άνθρωπος είναι αντιμέτωπος με χρέος ή χρέη.
Κάθε τι που χρωστάμε μας αναγκάζει να νιώθουμε άβολα και άσχημα. Μας αγχώνει κάθε μορφή του. Σκέψεις και προσθέσεις για να δούμε αν φτάνουν τα χρήματα μας για να καλύψουμε τις ανάγκες μας, αλλά και τα χρέη μας.
Οι ανάγκες μας και τα χρέη μας τα οποία έχουν φτάσει να μας ζορίζουν σε πολλούς τομείς.
Ένα πράγμα όμως αν καταφέρουμε να φτάσουμε να μη το χρωστάμε, τότε αυτό θα γίνει η αιτία να αρχίζει να αλλάζει το τοπίο στη ζωή μας.


Αυτό που καλό είναι να μην το χρωστάμε είναι, η συγνώμη.
Όσες περισσότερες συγνώμες χρωστάμε τόσο η ζωή μας γίνεται δύσκολη.
Ας μην αφήνουμε ούτε μέρα, ούτε κατάσταση να γεμίζει την ζωή μας με τέτοιο χρέος.
Να ανοίξουμε την καρδιά μας και να βγάλουμε από μέσα της όλα όσα εκείνη γνωρίζει ως προς τη κάθε συγνώμη που χρωστάμε.
Έχουμε συγνώμες που χρωστάμε από την παιδική μας ηλικία και στη συνέχεια της ζωής μας γεμίσαμε από αυτές. Έτσι κάθε μας σήμερα δομείται με αυτές τις μη ειπωμένες συγνώμες. Όμως την συγνώμη δεν μπορώ έτσι απλώς να την πω, αλλά να την νιώσω. Να καταλάβω ότι χρωστάω συγνώμη. Και κάθε φορά που θα την δηλώνω εσωτερικά και ουσιαστικά, τότε η ζωή μου και το σώμα μου θα γεμίζουν με Φως.
Το πώς θα εκδηλώσω αυτή τη συγνώμη είναι μία προσωπική επιλογή. Μπορώ να την γράφω και να τις γράψω σε ένα τετράδιο ημερολόγιο, στο οποίο θα ξεκινήσω από τον καιρό που θυμάμαι. Μπορώ να επιλέξω έναν πνευματικό.
Το σίγουρο είναι ότι οι πρώτες συγνώμες που χρωστάμε είναι στους γονείς μας. Έτσι θα αρχίσουμε να αδειάζουμε το εσωτερικό μας κομμάτι. Καθώς ήρθαν σε όλους μας στιγμές και καταστάσεις, που φέραμε τους γονείς μας σε κατάσταση τέτοια που να τους χρωστάμε συγνώμη.
Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου και τίμα και τον εαυτό σου, μας λέει ο Ιησούς μέσα στην Καινή Διαθήκη.  Τίμα δηλαδή να είμαστε έντιμοι. Έντιμοι και έτοιμοι να αποδεχτούμε την συμπεριφορά μας και να περάσουμε στην τιμιότητα μέσα από την αναγνώριση μας και να ζητήσουμε ουσιαστικά συγνώμη. Και όσο περπατάμε το μονοπάτι για να ξεχρεώσουμε σιγά σιγά θα ξεχρεώνουμε και τον εαυτό μας. Καθώς και από τον εαυτό μας χρειάζεται να ζητήσουμε συγνώμη. Συγνώμες για όλες μας τις επιλογές, για τις εχθρικές μας σκέψεις, για πράξεις κλπ.

Όσο ξεχρεώνουμε από τις συγνώμες που χρωστάμε, η ζωή αλλάζει και γεμίζει από Θεό. Καθώς ο Θεός μας είπε, Μακάριοι είναι αυτοί οι οποίοι πεινούν και διψούν για την δικαιοσύνη. Και η βάση της δικαιοσύνης είναι η αναγνώριση.

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα