Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Η σοφία του σήμερα..

Κάθε σήμερα για κάθε έναν από μας έχει τη δική του σοφία.  Καθώς κάθε ένας από μας, μέσα από τις εμπειρίες του, τις καταστάσεις μέσα από τις γνώσεις του δημιουργεί μία σοφία η οποία γίνεται βοηθός μας για την ζωή. Μάθαμε ή μαθαίνουμε πώς και πότε να κάνουμε πίσω σε κάποιες στιγμές, πότε να «ρίχνουμε νερό στο κρασί μας», πώς να δίνουμε τόπο στην οργή. Και όσο μεγαλώνουμε γινόμαστε όλο και πιο διαλλακτικοί, υπομονετικοί, δεκτικοί.


Έτσι μέσα από το κάθε μας σήμερα και μέσα από όλες μας τις εμπειρίες η ζωή μας γίνεται σταδιακά ένα βιβλίο που το κάθε μας σήμερα είναι και μία νέα σελίδα.
Όμως το βιβλίο μας έχει βασικά κεφάλαια τα οποία δημιουργήθηκαν στο παρελθόν και αυτά τα κεφάλαια έχουν δώσει υπόσταση στο παρόν μας, δηλαδή στις σημερινές μας σελίδες. Αυτά τα κεφάλαια ήταν και είναι τα σημαντικά γεγονότα στην ζωή μας. Τα κεφάλαια αυτά παίζουν τον ρόλο καταλύτη στην ζωή μας και είναι αυτά που εμείς αλλάξαμε τον τρόπο μας, την συμπεριφορά μας, τις σκέψεις μας στη ζωή μας.
Κάθε μας σήμερα είναι δημιούργημα του χθες και κάθε σήμερα είναι υπεύθυνο για το αύριο. Αυτή η φράση μοιάζει τόσο εύκολη και μας δείχνει πως όλα όσα βιώνω σήμερα είναι κατάληξη του χθες. Και ότι κάνω σήμερα θα το βρω μπροστά μου αύριο. Έχουμε διαβάσει ή έχουμε ακούσει ότι καλό είναι να απαλλαγούμε από το χθες για να δημιουργήσουμε ένα μέλλον γεμάτο από αγάπη, αρμονία, ενότητα. Το πώς θα απαλλαγούμε πάλι έχουμε διαβάσει ότι χρειάζεται να στραφώ προς τα πίσω και να αναζητήσω κομμάτια του χθες που είναι μέσα μου, ως σκιά πόνου.
Το μυστικό ή το κλειδί της ιστορίας αυτής κρύβεται σε μία μικρή αλλά βασική λεπτομέρεια. Μία λεπτομέρεια η οποία είναι και η βασική σφραγίδα για την επιτυχία της απαλλαγής αυτής.
Αν κάθε φορά που στρέφομαι προς τα πίσω κάνω χρήση τη γνώση του σήμερα και αναζητώ το χθες με αυτό που σήμερα είμαι, τότε δεν έχω πιθανότητες να λύσω τίποτε από το χθες. Καθώς αν πάρω ένα συμβάν που έγινε στην εποχή του γυμνασίου με έναν καθηγητή, για παράδειγμα, ο οποίος με έφερε σε δύσκολη θέση, τότε και εγώ το δω όλο αυτό με τη γνώση του σήμερα, το σίγουρο είναι πως θα πω στον εαυτό μου, «δεν πειράζει», «δεν έγινε και τίποτε». Θα αντιμετωπίσω το συμβάν του τότε με αυτό που είμαι σήμερα. Και τότε το πρόβλημα που βίωσα τότε θα το συρρικνώσω και δεν θα το δω όπως έγινε.
Η λύση είναι να φύγω από το σήμερα μου και να πάω πίσω, αλλά να πάω πίσω ολόκληρος. Δηλαδή με τον τότε χαρακτήρα, με τις τότε σκέψεις, με τα τότε συναισθήματα. Να βιώσω δηλαδή τη σκηνή- στιγμή. Να αναζητήσω να βρω ακριβώς τι ένιωσα, τι σκέφτηκα, πόσο ντράπηκα. Και αφού τα βρω να τα καταγράψω σε ένα χαρτί – τετράδιο. Μόνο όταν επιστρέψω έτσι ακριβώς έχω την δυνατότητα να θεραπεύσω την κατάσταση και εμένα. Και να απαλλάξω τους συμμετέχοντες. Αν πάω προς τα πίσω με τα σημερινά μου δεδομένα ως χαρακτήρα και πω «σιγά πάει πέρασε εκείνο το συμβάν», θα κάνω ακριβώς το ίδιο σε μένα, όπως έκαναν κάποτε και οι μεγάλοι. Δηλαδή σε κάθε μας πρόβλημα όταν υπήρξαμε παιδιά, οι μεγάλοι έλεγαν «μακάρι να είχα τα προβλήματά σου». Δηλαδή θεωρούσαν το κάθε μας πρόβλημα μικρό και ασήμαντο. Μα όμως κάθε μας πρόβλημα τη στιγμή που γίνεται, μικρό και ασήμαντο δεν είναι. Σίγουρα μας επηρεάζει συναισθηματικά και πρακτικά. Και όλο αυτό γίνεται η αιτία να αλλάξουμε εμείς με οδηγό τον πόνο. Τον πόνο από έναν μας θυμό ο οποίος δημιουργήθηκε όταν τότε βιώσαμε απόρριψη ή ότι άλλο.
Οπότε το να επιστρέψω σε κομμάτια του χθες για να τα θεραπεύσω καλό είναι να θυμάμαι να επιστρέψω με τα τότε μου συναισθηματικά και νοητικά μου επίπεδα και όχι με τα σημερινά.
Όταν επιστρέψω και έχω την εικόνα μαζί με όλο το συναισθηματικό μου κομμάτι και τα καταγράψω, μπορώ ύστερα να γράψω τι θα ήθελα να έχω πει που δεν το είπα. Πώς θα ήθελα να έχω ξεσπάσει. Δίνω στον εαυτό μου το δίκιο που του αναλογεί για το τότε. Νιώθω το δίκιο αυτό να περνάει μέσα μου και αφήνομαι για λίγο σε αυτή την αίσθηση. Εξηγώ στον εαυτό μου ότι τώρα είναι ασφαλής και ότι κανένας δεν πρόκειται να με κρίνει για τίποτε. Ούτε φυσικά κρίνω κι εγώ τον εαυτό μου για τίποτε.
Στη συνέχεια κάνω μία προσευχή για μένα και προσευχή για όλους όσους συμμετείχαν στο συμβάν αυτό. Στην προσευχή μου ζητάω συγνώμη από τον εαυτό μου και συγνώμη από όλους που συμμετείχαν. Και στη συνέχεια αφήνομαι στην συγχώρεση. Να συγχωρέσω και να απελευθερώσω με Θεϊκή αγάπη και προστασία τόσο εμένα αλλά και τους συμμετέχοντες. Όσο κάνω αυτές τις ασκήσεις σταδιακά για όλα τα μεγάλα μου κεφάλαια, το σήμερά μου θα αλλάζει. Καθώς κάθε τέτοιο κεφάλαιο στη ζωή μου, είναι σαν να έχω στην πλάτη μου έναν βράχο και τον κουβαλάω. Και αυτός ο βράχος είναι η αιτία για πολλά πράγματα που μου έχουν συμβεί. Έτσι αν θέλω να ζήσω ένα μέλλον ήρεμο και απαλλαγμένο καλό είναι να ασχοληθώ με κάθε τέτοιο κεφάλαιο- βράχο ξεχωριστά και να παρατηρώ τις αλλαγές μέσα μου. Όσο φεύγει το βάρος από αυτά τα βράχια θα δείτε ότι θα σας έρθει η ανάγκη να εργαστείτε και για μικρότερα κομμάτια, για κομμάτια που είναι μικρότερα, αλλά που μοιάζουν με αιχμηρές πέτρες οι οποίες σας τρυπούν την καρδιά. Και όσο η καρδιά είναι γεμάτη από τρύπες μοιάζει με σουρωτήρι και έτσι δεν μας «κάθεται» η ευτυχία, η αρμονία, η ευημερία κλπ.

Θεραπεύοντας το χθες, θεραπεύω κάθε γωνιά της ζωής μου κάθε πτυχή του σώματός μου, αλλά και του μυαλού μου. Και όλο αυτό, μέρα με τη μέρα όσο περπατάω αυτό το κομμάτι θα γίνομαι ολοένα και πιο ανάλαφρος. Για να βιώσω κάποια στιγμή την ολοκληρωμένη πληρότητα της ευλογίας.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα