Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Γνωρίζοντας τον ορίζοντα, της ολότητας.

Η ολότητα είναι μία σταγόνα ενιαία. Η ολότητα είναι η πρώτη «σταγόνα» που δημιουργήθηκε και ενώθηκε με την ψυχή μας. Η «σταγόνα» αυτή ήταν η προετοιμασία μας, μέσα στην κοιλιά της μαμάς μας. Όμως ενώ ετοιμαζόμασταν για σταγόνα ενιαία, ερχόμενοι εδώ, αυτή την σταγόνα την μετατρέψαμε σε δύο κάθετες γραμμές. Τη μία παράλληλα με την άλλη. Και έτσι μέσα μας βάλαμε δύο ενέργειες σε παράλληλη τροχιά. Το θετικό και το αρνητικό. 


Όμως κάθε τι που είναι παράλληλο δεν έχει πιθανότητες για ένωση. Και αφού όταν είναι παράλληλο δεν έχει πιθανότητες για ένωση, γίνεται η ένωση, αλλά με οδηγό τον πόνο. Και αυτή η ένωση λέγεται σταύρωση. Οι δύο γραμμές μας, δηλαδή από παράλληλες, σταυρώνονται. Η μία είναι κάθετη και η άλλη οριζόντια. Μπορούμε όμως αντί για να σταυρώσουμε τις γραμμές αυτές να τις λυγίσουμε έτσι ώστε η μία να ενωθεί με την άλλη και να δημιουργήσουμε ξανά τον κύκλο, δηλαδή την σταγόνα. Ο κύκλος στην αρχή είναι όπως ο κύκνος, όπου όταν είναι μικρός μοιάζει άσχημος, ενώ όταν μεγαλώσει γίνεται ένα υπέροχο πλάσμα.
Δηλαδή η πρώτη ένωση στις δύο μας γραμμές μοιάζουν άχαρες, αλλά όσο βιώνουμε αυτή την ένωση αρχίζει το μεγαλείο να δημιουργείται μέσα μας.
Δεν δαμάζουμε σε καμία περίπτωση το «αρνητικό» μας κομμάτι, γιατί κάθε φορά που δαμάζω, πονάω και τότε αντί για κύκλο- κύκνο δημιουργώ σταυρό.
Μαθαίνουμε σταδιακά να θαυμάζουμε αντί να δαμάζουμε. Να θαυμάζουμε το αρνητικό μας κομμάτι. Μα πως είναι δυνατόν να θαυμάσουμε κάτι άσχημο ? Είναι δυνατόν! Καθώς μέσα σε κάθε άσχημο, υπάρχει πάντα κάτι όμορφο. Έτσι μας δίδαξαν και τα παραμύθια, που όλα είχαν και έχουν μέσα τους την αγάπη, τον σεβασμό, την κατανόηση. Έτσι μέσα σε κάθε τι άσχημο, όταν εισχωρήσει μέσα του η αγάπη, η αγκαλιά, τότε το άσχημο μετατρέπεται και εκεί ανακαλύπτουμε τον εσωτερικό μας πρίγκιπα.
Ας δούμε τρία παραδείγματα με το θετικό μας κομμάτι και το αρνητικό μας.
Δύναμη- Αδυναμία
Αρμονία- Δυσαρμονία
Ευτυχία – Ατυχία.
Αν προσπαθήσουμε να μπούμε μέσα στα αρνητικά και τα δούμε στο σύνολό τους, αυτά αυτομάτως θα «χάσουν» τη θέση που εμείς τους είχαμε δώσει. Θα χάσουν την μορφή εξουσίας που ασκούσαν πάνω μας και μας έκαναν να νιώθουμε άσχημα, άβολα και μας ενεργοποιούσαν τον φόβο στην ζωή μας.
Καθώς η αδυναμία, η δυσαρμονία, η ατυχία είναι στάσεις της ζωής μας, όπου εμείς δεν θέλουμε να αναλάβουμε ή δεν θέλαμε να αναλάβουμε ή δεν προσπαθήσαμε, όχι γιατί δεν μπορούσαμε, αλλά γιατί δεν θέλαμε. Μπορεί το δεν θέλαμε, να μας βγήκε υποσυνείδητα και όχι συνειδητά. Όμως αν επιλέξουμε να απομυθοποιήσουμε τα συμβάντα θα δούμε ότι ένα μας κομμάτι είχε άρνηση και έτσι δημιουργήθηκε η αδυναμία, η δυσαρμονία και η ατυχία. Μέσα σε κάθε τέτοιο συμβάν κρύβεται και ένα «δεν θέλω». Σε κάθε μας «δεν θέλω» παρουσιάζεται ένα κάτοπτρο που μας δείχνει τι δεν υπάρχει μέσα στην επιλογή μας. Αυτό που δεν υπάρχει, όπου εμείς θα το βαφτίσουμε ατυχία, αδυναμία, δυσαρμονία, είναι αυτό που εμείς αρνηθήκαμε είτε να το δούμε, είτε να το κάνουμε.

Το να αρνούμαι δεν είναι κακό, είναι επιλογή, είναι άποψη, είναι θέση. Άρα πίσω από κάθε μας τέτοια θέση, όπως αδυναμία, κρύβεται μία δύναμη άρνησης. Πίσω από κάθε μας ατυχία, κρύβεται η δύναμη της άρνησης μας. Πίσω από κάθε δυσαρμονία κρύβεται η δύναμη της άρνησης. Καθώς όταν αρνηθώ δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη. Όταν επιλέξουμε να δούμε τα αρνητικά που μας συμβαίνουν, με αυτόν τον τρόπο, τότε θα δούμε μέσα σε αυτά ποιες επιλογές αποφύγαμε. Αν δούμε ότι τελικά διαφωνούμε με αυτά που αποφύγαμε, τότε επιλέγουμε έναν νέο δρόμο και ενώνουμε την εσωτερική μας φωνή. Πάντως μέσα από όλο αυτό το μονοπάτι έρχεται η ολοκλήρωσή μας και σταματάμε πια να είμαστε δύο παράλληλες γραμμές που η μία κυνηγάει την άλλη και μετατρέπουμε τους εαυτούς μας σε μία σταγόνα ενιαίας αγάπης.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα