Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Οι ανασφάλειες ….βοηθός ?

Οι ανασφάλειες σε κάθε έναν άνθρωπο που τις έχει και τις βιώνει, τον κάνουν να νιώθει κατώτερος από τους άλλους. Τον οδηγούν να μην νιώθει ποτέ άνετα είτε για να μιλήσει και να εκφράσει τα εσωτερικά του κομμάτια, είτε για να δράσει, να επιλέξει και να δοκιμάσει.
Όλο αυτό το εσωτερικό κομμάτι στη ζωή του ανθρώπου που είναι ανασφαλής, είναι επίπονο και μοιάζει σαν να είναι σε ένα κλουβί μεταλλικό. Αυτό το κλουβί που είναι από συρματόπλεγμα «πονάει» εσωτερικά τον άνθρωπο, καθώς σε κάθε του στιγμή, το συρματόπλεγμα «κλείνει» και σφίγγει αλλά και πονάει τον άνθρωπο αυτόν.
Μήπως όμως οι ανασφάλειες είναι ένα «δώρο» ?


Η ανασφάλεια οδηγεί τον άνθρωπο να είναι χαμηλών τόνων, να μην λέει εύκολα την γνώμη του, να κάνει μικρά βήματα, να μην λέει εύκολα όχι, να δέχεται παθητικά κάποιες καταστάσεις, να κλαίει σιωπηλά, να θυμώνει και να τα βάζει με τον εαυτό του, να νιώθει τύψεις που δεν μπορεί να είναι σύμφωνα με τα πρότυπα είτε της κοινωνίας, είτε των ανθρώπων του. Να πνίγεται δηλαδή κάθε μέρα μέσα στον εαυτό του και να θεωρεί τον εαυτό του «δειλό» ως ένα σημείο.
Όμως τελικά μήπως όλο αυτό το εσωτερικό σημείο της ανασφάλειας είναι αυτό που οδηγεί τον άνθρωπο που το έχει να παραμένει μακριά από την οίηση ? Δηλαδή μακριά από την αλαζονεία και την έπαρση, οι οποίες είναι ο θάνατος της ψυχής. Καθώς η έπαρση και η αλαζονεία είναι δύο εσωτερικοί «σύμβουλοι» που μας οδηγούν να έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας.
Έτσι η ανασφάλειες μπορεί να μοιάζουν γι’ αυτόν που τις βιώνει, ως φραγμός, αλλά τελικά είναι φραγμός από το να πέσουν στην παγίδα της οίησης. Σαν να λέμε ως ένα σημείο η ανασφάλεια είναι δώρο. Ένα δώρο το οποίο όταν αξιοποιηθεί με πολλή αγάπη τότε η πραγματική αγάπη ενεργεί μέσα στον άνθρωπο αυτόν.
Το να είναι κάποιος χαμηλών τόνων και να μην μπορεί εύκολα να πει την γνώμη του, να πάρει αποφάσεις, μπορεί να εστιάσει μέσα του και να αναζητήσει την εσωτερική του πίστη και αγάπη. Να ζητήσει από τον Θεό να του δώσει φώτιση για το μονοπάτι της ζωής του. Να πάρει αυτό το δώρο της ανασφάλειας, η οποία τον οδηγεί σταδιακά και με υπομονή, την οποία ο ανασφαλής την διαθέτει, σε μονοπάτια ηρεμίας και γαλήνης.

Όταν κάθε άνθρωπος που έχει ανασφάλειες τις αναγνωρίσει ως δώρο, ένα δώρο μοναδικό, τότε θα βιώσει σταδιακά το μεγαλείο της ψυχής του.
 Αντί λοιπόν να μας «τρώει το σαράκι», επειδή υπάρχουν εσωτερικές ανασφάλειες, οι οποίες μας κάνουν να νιώθουμε άβολα, άσχημα και ίσως κατώτεροι από τους άλλους, μπορούμε να ενεργοποιήσουμε εσωτερικά ψυχικά κομμάτια τα οποία θα μας δώσουν τον δρόμο της αληθινής αγάπης.

ετικέτα ( αποκαλύπτω )

Δωροθέα