Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Η ζωή έχει υποδομή στην υπομονή.

Κι όμως η λύση βρίσκεται πίσω καθώς εκεί έκανες το πρώτο σου «δέσιμο» εκεί έδεσες τον πρώτο σου κόμπο στον πρώτο σου πάσσαλο. Η λήθη σε κάνει να μην θυμάσαι. Και η ζωή που ονειρεύεσαι δεν έρχεται γιατί οι κόμποι που έχεις δέσει πίσω είναι αρκετοί. 


Για να περπατήσεις χρειάζεται να λύσεις τους κόμπους, γιατί αν τεντώσεις το σκοινί, θα κοπεί με φόρα και το σκοινί θα έρθει να σε χτυπήσει, εκεί που θα νομίζεις ότι όλα είναι τέλεια και αρμονικά.
Κάποια σκοινιά είναι πιο ελαστικά, έχουν δηλαδή μία ελαστικότητα και μας επιτρέπουν να κάνουμε βήματα. Μοιάζει λοιπόν ότι περπατάμε μπροστά στην ζωή μας, αλλά το μόνο που κάνουμε είναι να γυρίζουμε ξανά και ξανά σε έναν κυκλικό δρόμο. Όπως είναι το γαϊτανάκι.
Όσο το παρελθόν είναι δεμένο με τα δικά μας «πόδια»- βήματα, δεν θα έχουμε ποτέ ελευθερία κινήσεων.
Και η ζωή έχει ένα ιδίωμα, που λέγεται υποδομή στην υπομονή. Που σημαίνει μπορεί να περάσουν και 20 και 30 και 40 χρόνια για να μας επιστρέψει απόλυτα το παρελθόν να το βρούμε μπροστά μας. Το πώς θα το βρούμε μπροστά μας, είναι μία αρρώστια, μία απώλεια, μία οικονομική ταραχή, να χάσουμε την θέση μας κλπ.
Σε αυτές τις περιπτώσεις νιώθουμε ξαφνιασμένοι και αναζητάμε το γιατί. Όμως όταν είμαστε σε μία τέτοια κατάσταση ταραχής, το σίγουρο είναι ότι δεν θα πάει το μυαλό μας στο χθες. Αλλά ακόμη και να πάει, δεν θα μπορούμε να δούμε από ποιον «κόμπο» ήρθε το συμβάν.

Ελευθερία απόλυτη, θα νιώσει κάποιος που θα επιλέξει να λύσει όλους τους κόμπους του. Και τότε θα ξέρει πως κάθε του επιλογή, κάθε του δρόμος δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο.

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα