Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Άκου…

Μία κατάσταση σπάνια. Σπάνια ακούμε έτσι απλά τους ανθρώπους. Σπάνια ακούμε αυτά που λένε. 

Συνήθως την ώρα που ακούμε, μεταφράζουμε, παραφράζουμε, φανταζόμαστε, παίρνουμε προσωπικά τα λόγια του άλλου. Καθώς θα ακούσουμε μία φράση ή μία λέξη από τον λόγο του συνομιλητής μας, την ώρα που θα μιλάει και θα επιλέξουμε να σταματήσουμε να τον ακούμε. Έτσι από εκείνη την στιγμή που θα σταματήσουμε να τον ακούμε, θα μεταφερθούμε μέσα σε μας και θα κάνουμε δικές μας σκέψεις. 
Γι’ αυτό είναι πολλές οι φορές που δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Καθώς σχεδόν ποτέ δεν ακούμε, αφουγκραζόμαστε, παρακολουθούμε τον συνομιλητή μας. Το συνηθισμένο είναι να τον «παρακάμψουμε» και να κάνουμε τις δικές μας σκέψεις. Κι έτσι βιώνουμε το «δεν με καταλαβαίνουν» ή «δεν σε καταλαβαίνω». Αλλά αυτό που πραγματικά ισχύει, είναι «δεν σε ακούω».
Έτσι αφού δεν ακούμε σχεδόν ποτέ, λογικό είναι να μην καταλαβαινόμαστε και να νιώθουμε ότι μιλάμε άλλη γλώσσα.
Αυτός που δεν μας καταλαβαίνει, δεν μας ακούει.
Τι θα πει όμως ακούω ? Ακούω θα πει, πως με προσοχή παραμένω να παρατηρώ με προσοχή τον συνομιλητή μου. Και να καταλάβω όλα όσα προσπαθεί να μου πει. Κι αν για κάποιο λόγο όντως δεν καταλάβω, τότε να του ζητήσω να μου εξηγήσει.
Εμείς όμως συνήθως βγάζουμε άμυνα ή επίθεση ανάλογα με το άτομο που μιλάμε. Κι έτσι ο τρόπος που επικοινωνούμε μεταξύ μας, γεμίζει «αγκάθια».
Για να φύγουν τα αγκάθια από τον τρόπο που επικοινωνούμε ας αρχίσουμε για αρχή να ακούμε τους ανθρώπους μας, με ηρεμία. Κι αν το μυαλό μας κάνει προσπάθεια πάλι να αποδράσει, να το επαναφέρουμε με σεβασμό στον συνομιλητή μας.
Δοκιμάζουμε να ακούμε για να αρχίσουμε να καταλαβαινόμαστε.  Όταν καταλαβαινόμαστε σταδιακά περνάμε στο επόμενο βήμα της αλληλοκατανόησης.

Οι σχέσεις μας έχουν γίνει δύσκολες γιατί εμείς επιλέγουμε να είμαστε είτε με άμυνα, είτε με επίθεση. Ας βάλουμε σταδιακά στον δρόμο της επικοινωνίας την κατανόηση.

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα