Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Μη ζητάς τον έπαινο των ανθρώπων.

Όταν στην ζωή μας επιλέγουμε να δημιουργήσουμε, καλό είναι να μην ζητάμε τον έπαινο από τους ανθρώπους γύρω μας.
Θέλεις- έχεις ανάγκη- είναι δική σου επιλογή- είναι ένα σου όνειρο, αυτά είναι εσωτερικές διαδρομές που γίνονται για σένα κίνητρα για να δημιουργήσεις. Μείνε σε αυτά, μείνε στην δική σου εσωτερική επιλογή- απόφαση.


Μην περιμένεις όμως ποτέ τον έπαινο από τους ανθρώπους. Καθώς όσο μεγαλύτερο έπαινο δίνουν οι άνθρωποι γύρω σου, τόσο πιο εύκολα και γρήγορα είναι έτοιμοι να ξεχάσουν τον έπαινο ή να τον χρησιμοποιήσουν εναντίον σου. Καθώς οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να δίνουν τίποτε χωρίς αντάλλαγμα, ακόμη και τον έπαινο θα σου τον ζητήσουν πίσω ή θα σου τον «βγάλουν» από τη μύτη.
Ο μόνος που ξέρει απόλυτα όλα όσα πράττεις είναι ο Θεός και εσύ. Τι έχεις βιώσει, σε ποιους τομείς έχεις πονέσει για κάποιον σου δρόμο- στόχο, μόνο εσύ το γνωρίζεις.
Όταν λοιπόν κοιτάμε αριστερά και δεξιά για να λάβουμε έπαινο να ξέρουμε ότι αυτός ο έπαινος θα γίνει αργότερα μία θηλιά που θα μας πνίξει.
Και καθώς λέει και ο ίδιος ο Ιησούς στην επί του Όρους ομιλία, στους μακαρισμούς. Για να μας δείξει και να μας διδάξει :
Μακάριοι έστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών, ψευδόμενοι, ένεκεν εμού.
Και:  Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης.
Μένουμε δηλαδή με εσωτερική πίστη, καθαρή καρδιά σε ότι κάνουμε και δεν μας νοιάζει ο έπαινος.
Τον έπαινο να τον ζητάμε από τον Θεό. Να προσπαθούμε να είμαστε σύμφωνα με τα δικά Του νοήματα και θελήματα. Και Εκείνος θα μας δώσει το Μεγαλείο Του.
Άλλωστε ο μόνος δίκαιος και αγαθός είναι Εκείνος. Εκείνος μπορεί να μας δώσει τον έπαινο Του μέσα από την Απλότητα και την Αγιοσύνη Του.
Όταν λοιπόν ο έπαινος δεν έρχεται ή έρχεται και φεύγει από τους ανθρώπους γύρω μας, ας ευχαριστούμε τον Θεό γι’ αυτό και να ξέρουμε ότι όσο μας αδικούν οι άνθρωποι, Εκείνος θα μας δώσει την αγάπη Του, το έλεός Του και την φροντίδα που χρειαζόμαστε.  
Κι αν ο έπαινος των ανθρώπων έρθει, μην τον ακούς, μην νιώθεις να ανεβαίνεις, μείνε με ταπείνωση στην εσωτερική σου διαδρομή.
Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, δηλαδή οι άνθρωποι που θα νιώσουν τον έπαινο, θα νιώσουν εκτίμηση, θα νιώσουν ευγνωμοσύνη. Αυτή είναι και η βασική τους διαφορά, ότι αυτά τα ένιωσαν.
Η διαφορά λοιπόν είναι αν ο έπαινος βγαίνει μέσα από το νιώθω ή μέσα από το σκέφτομαι.
Όπως και να έχει όμως καλό είναι να θυμόμαστε παράλληλα πως αν αναζητάμε τον έπαινο των ανθρώπων μας, μπορεί να πέσουμε και στην παγίδα της έπαρσης, της υπερηφάνειας. Όταν ο οδηγός για κάθε μας πράξη είναι η καρδιά μας και η ψυχή μας, δηλαδή το νιώθω μας, ο έπαινος δεν μας χρειάζεται. Αν νιώθουμε ότι έχουμε ανάγκη τον έπαινο, ας αναζητήσουμε την πηγή της πράξης μας.

Κάθε τι που δημιουργείται από απλότητα για την αγάπη, δεν έχει ανάγκη από έπαινο. Κι αν είναι να έρθει ο έπαινος καλύτερα είναι να έρθει από τον Θεό. Κι όταν ο Θεός, μας δώσει τον έπαινο, με το μεγαλείο Του, τότε η καλοσύνη θα ρέει στην ζωή μας ακόμη και σε αυτούς που δεν εκτίμησαν τις πράξεις μας.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα