Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Τι μου τέλειωσε ?

Υπομονή ? Ηρεμία ? Πίστη ?
Αυτά δεν τελειώνουν ποτέ. Δεν σταματούν καθώς είναι μέσα μας και είναι ο ρυθμός του σώματός μας, είναι ο χτύπος της καρδιάς μας, οι ανάσες μας, ολόκληρο το είμαι μας.
Αν νιώθουμε ότι τέλειωσαν μάλλον δεν δίναμε αυτά τα αυθεντικά στοιχεία που είναι μέσα μας, αλλά υποκατάστατα του μυαλού, που έκαναν την υποταγή να μοιάζει με υπομονή. Την χαμηλή αυτοεκτίμηση να μοιάζει με ηρεμία. Την φαντασία να μοιάζει με πίστη.

Έγραψα και όχι έραψα …

Ράβω .. - ένα ρήμα το οποίο συνδέεται μεν με το ράψιμο σε ύφασμα… αλλά και με το ράψιμο στον λόγο έκφραση.
«Ράβουμε» το στόμα μας και δεν επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να εκφράσουν όλα τα εσωτερικά τους κομμάτια. Αυτό το ράβω.. οδηγεί στο «θάβω».
Ποιον «θάβω» στην πραγματικότητα ? Όλο τον εσωτερικό συναισθηματικό μου κόσμο. Και τι πετυχαίνω με αυτό ?
Καλύτερες σχέσεις ?
Καλύτερη ζωή ? 

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Η φάκα – το τυρί …και ?

Η φάκα και το τυρί.
Μία παγίδα με μία λιχουδιά. Που πόσες φορές στη ζωή μας δεν έχουμε πέσει πάνω της ? Αυτό που δεν έχουμε αναζητήσει είναι ποιος κρύβεται πίσω από την φάκα.

Πόσες φορές γελοιοποίησα τον εαυτό μου ?

Στην προσπάθειά μου να είμαι, όχι αυτό που πραγματικά είμαι, αλλά να είμαι κάτι που να προσαρμόζεται, σε κάτι που να χωράει, σε κάτι που να ταιριάζει :
Με το σύστημα, με την μόδα, με τα πρότυπα, με τα είδωλα ( σταρς του σινεμά, της μουσικής, κλπ).
Έφερνα τον εαυτό μου σε μία κατάσταση μη γνώριμη για το εσωτερικό μου στοιχείο, την ψυχή μου. Έτσι το εσωτερικό μου στοιχείο ήταν σαν το νερό με το λάδι, δεν μπορούσαν να ταυτιστούν, να ενωθούν γιατί ήταν ανόμοια.