Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Πόσες φορές γελοιοποίησα τον εαυτό μου ?

Στην προσπάθειά μου να είμαι, όχι αυτό που πραγματικά είμαι, αλλά να είμαι κάτι που να προσαρμόζεται, σε κάτι που να χωράει, σε κάτι που να ταιριάζει :
Με το σύστημα, με την μόδα, με τα πρότυπα, με τα είδωλα ( σταρς του σινεμά, της μουσικής, κλπ).
Έφερνα τον εαυτό μου σε μία κατάσταση μη γνώριμη για το εσωτερικό μου στοιχείο, την ψυχή μου. Έτσι το εσωτερικό μου στοιχείο ήταν σαν το νερό με το λάδι, δεν μπορούσαν να ταυτιστούν, να ενωθούν γιατί ήταν ανόμοια.


Αυτή η α-γνώριμη φιγούρα, έπαιρνε οδηγίες από τις εξωτερικές «σειρήνες», το μονοπάτι παράξενο, γιατί η ηρεμία δεν υπήρχε πουθενά. Μια ζωή ανήσυχη στο αν ταιριάζω με τα πρότυπα- στερεότυπα και πάντα ένιωθα ότι κάτι δεν κάνω καλά.
Μέχρι που κατάλαβα πως όσο ακολουθούσα αυτές τις σειρήνες βίωνα την απομάκρυνση από την ψυχή μου, από το εσωτερικό μου στοιχείο.
Τότε ήρθε η αποταύτιση. Αποταύτιση από όλα.
Κατάλαβα ότι το νερό και το λάδι δεν βιώνουν την ένωση και δεν θα την βιώσουν ποτέ. Γιατί να προσπαθώ να ενώσω δύο υλικά που δεν ενώνονται ? Η ψυχή λάδι με το νερό συναίσθημα δεν μπορούν να ενωθούν. Το συναίσθημα πάντα θα επηρεάζεται από εξωγενείς παράγοντες, ενώ η ψυχή πάντα ενώνεται με την εσωτερική Θεϊκή μου υπόσταση. Το νερό – συναίσθημα μου ζητούσε να αποδείξω, ενώ το λάδι – ψυχή με ήθελε όπως είμαι εσωτερικά. Το λάδι- ψυχή έχει μέσα της την ευσπλαχνία του Θεού, ενώ το νερό – συναίσθημα έχει πάντα μέσα του έναν μετρητή και πάντα αναζητά το λάθος.
Η Αποταύτιση είναι ένας δρόμος που με οδήγησε να βρω τον ρυθμό του ελαίου και να περπατάω πια με ηρεμία και εσωτερική γαλήνη. Και το νερό συναίσθημα τείνει να γίνει και αυτό λάδι. Αρχίζει να ενώνεται με το λάδι. Γιατί στην αρχική διαδρομή το νερό ήταν ο «αρχηγός» και το λάδι μερικές σταγόνες. Ενώ όταν αφέθηκα στο λάδι- ψυχή, τότε το συναίσθημα έγινε σαν την ήρεμη θάλασσα. Που την παρομοιάζουμε με το λάδι = ηρεμία.

Η ζωή μας θέλει καπετάνιους στον δρόμο του συναισθήματος.  Η ψυχή μας θέλει πνευματικούς στον δρόμο του ελαίου = έλεος = αγάπη = ενότητα. Όταν το έλαιο γεμίσει το σύνολο του σώματος μας, τότε το νερό- συναίσθημα σταματά να είναι ο κυρίαρχος – σωστό/ λάθος ή ανηφόρα/ κατηφόρα και γίνεται η ζωή ένας ήρεμος βηματισμός σε ένα λιβάδι γεμάτο από αρώματα και χρώματα Θεού.
Αυτός είναι ο δρόμος που βίωσα στην ζωή μου, μέσα από αυτά τα μονοπάτια πέρασα... Και συνεχίζω τον δρόμο με το λάδι.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα