Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Και εμείς στο «ύψος» μας…

Κάθε παιδί σε κάθε εποχή έρχεται αντιμέτωπο με τις επιλογές των «μεγάλων». Η κάθε εποχή έχει τα δικά της και έτσι τα παιδιά είναι υποχρεωμένα να κάνουν το θέλημα των «μεγάλων» όχι γιατί το νιώθουν ή το θεωρούν σωστό, αλλά γιατί είναι αναγκασμένα.
Παιδιά που βιώνουν και βίωσαν τον πόλεμο, την πείνα, την φτώχεια, την βία, το ξύλο.  Γιατί οι «μεγάλοι» το ή τα επέλεξαν αυτά τα παραπάνω μονοπάτια, θεωρώντας δε τους εαυτούς τους, οι μεγάλοι, σωστούς και μυαλωμένους.


Όχι δεν είμαστε μυαλωμένοι, αλλά μαλωμένοι. Μαλωμένοι σε όλα και με όλα. Αυτό το Υ από το μυαλωμένοι, το πετάξαμε και δεν το έχουμε καν καταλάβει, αλλά συνεχίζουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας νοήμονες και φυσικά τα παιδιά ανόητα.
Στην σημερινή εποχή λοιπόν, τα παιδιά αντιλαμβάνονται απόλυτα ότι τα πάντα γκρεμίζονται και το χειρότερο είναι ότι τα πάντα γκρεμίζονται γιατί εμείς το επιτρέπουμε.
Πώς το επιτρέπουμε ? Μα με το ότι δεν τα έχουμε μέσα στην καρδιά μας και στην καρδιά μας έχουν μπει αριθμοί και αποτελέσματα. Για μας σημαντικό είναι αν έχουμε τους σωστούς αριθμούς για την ζωή, που το βαφτίσαμε λεφτά και τα αποτελέσματα είναι πόσα τετραγωνικά είναι το διαμέρισμά μας κλπ.
Τα παιδιά λοιπόν καθώς είναι σοφά εσωτερικά, γιατί είναι δεμένα με το εσωτερικό τους ένστικτο, αντιλαμβάνονται όλο αυτό το γκρέμισμα και το εισπνέουν. Και καθώς το εισπνέουν το σωματοποιούν και ο μόνος τρόπος για να εκφραστούν είναι είτε να αρρωστήσουν, είτε να έχουν νεύρα και ξεσπάσματα. Ποτέ δεν έχουμε δώσει τον τρόπο στα παιδιά να μιλήσουν, να μας δείξουν, να μας διδάξουν μέσα από την απλή τους αγνότητα.
Άκαμπτοι και ξύλινοι εμείς και ενώ όλα πέφτουν και πέφτουν, εμείς παραμένουμε στους αριθμούς και τα αποτελέσματα και ως προς τα παιδιά.
Τα ωθούμε σε ένα σύστημα που είναι ανάξιο να αφομοιώσει προσωπικότητες, ποιότητες, αυθεντικότητες.  Ζητάμε από τα παιδιά αριθμούς προόδου και αποτελέσματα που τα ορίζουμε με τα μαθήματά του και τις «πνευματικές» του επιλογές.  Κι αν δεν έχει το ίδιο επιλογές, θα του βρούμε εμείς. Λέγοντάς του ότι όλα αυτά είναι «εφόδια» που θα τα χρειαστεί στο μέλλον. Και εκείνο ( παιδί) βλέπει ότι το δικό μας παρόν ( που ήταν κάποτε μέλλον) έχει τα χάλια του. Οπότε φυσικά εύλογα το παιδί θα αναρωτηθεί, «ποια εφόδια, για ποιο μέλλον»?
Το να πιέζουμε ή να κατευθύνουμε τα παιδιά σε ξύλινα και άκαμπτα μονοπάτια, συνδυαστικά με όλο το περιβάλλον θυμού που υπάρχει γύρω μας, το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να τα «χάνουμε» μέσα σε ασθένειες και να τα κάνουμε να μην έχουν καμία πίστη στον εαυτό τους. Καθώς η δική τους αντίληψη τους λέει την αλήθεια, για το πώς έχουν τα πράγματα και εμείς απαιτούμε να «κάνουν την πάπια».
Ποιότητα στην ζωή κάθε μικρού παιδιού είναι να έχει λόγους να χαίρεται και να χαμογελά. Και να μην πέσει στις δικές μας παγίδες. Αλλά να μάθει να βιώνει την απλότητα και να ενώνεται με την ηρεμία.

Να μάθουμε στα παιδιά μας την ουσιαστική μεριά της ζωής και ότι στη ζωή δεν επιβιώνει μόνο αυτός που έχει πτυχία, αλλά αυτός που ακούει την καρδιά του.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα